Nasıl bir adamı kontrol etmek

MUSTAFANIN TUHAF MACERALARI Yıl 1950 bir Salı sabahı saat 11 civarları bir bakkalın önünde bir kişi bir şey satın alırken arkasından siyahi bir kürt cüzdanı çalıp kaçmaya başladı sonra bunu gören polisler onu kovalamaya başladı onu küçük bir sokakta sıkıştırdılar ve dövmeye başladı sonra arkaların

2020.11.27 14:43 nonononocontent MUSTAFANIN TUHAF MACERALARI Yıl 1950 bir Salı sabahı saat 11 civarları bir bakkalın önünde bir kişi bir şey satın alırken arkasından siyahi bir kürt cüzdanı çalıp kaçmaya başladı sonra bunu gören polisler onu kovalamaya başladı onu küçük bir sokakta sıkıştırdılar ve dövmeye başladı sonra arkaların

MUSTAFANIN TUHAF MACERALARI
Yıl 1950
bir Salı sabahı saat 11 civarları bir bakkalın önünde bir kişi bir şey satın alırken arkasından siyahi bir kürt cüzdanı çalıp kaçmaya başladı sonra bunu gören polisler onu kovalamaya başladı onu küçük bir sokakta sıkıştırdılar ve dövmeye başladı sonra arkalarından cüzdanı çarptığı adam geldi
çocuk benim bir arkadaşım cüzdanımı almasında izin var
polisler ona bakıp adamla dalga geçmeye başladılar bu kürt mü arkadaşın diyi dalga geçmeye başladılar
Bir polis parmağını burnuna okup çıkan sümüğü adamın üstüne sürmeyi denerken adam parmağını tutup parmağını kırdı diğer polis silah çekip
hareket etme vururum dedikten sonra
adam aldığı kolaya tuhaf bir enerji vererek kapağı adamın parmağına attı bunun sonucunda adamın parmağı kırıldı ve adam kolasından içmeye başladı
kürt e baktı ve dediki benim adım mustafa senin adın ne
kürt ona bakıp benim adım Yusuf dedi mustafa ona bakıp benimle gez dedi buralarda ırkçılık fazla dedi ve bu ikisi yürümeye başladılar konuşmaya başladılar zaman geçti saat 22 oldu teyzesi onu bir restoranda bekliyordu mustafa Yusuf la beraber gittiler teyzesiyle görüşmelei güzeldi restoran sahibi Yusuf u görünce çıkmalarını istedi mustafa karşı koyunca kavga çıktı adam mustafa o muşta işine yaramaz dedi ondan sonra adam cebine uzatırken mustafa bir sonraki sözün muştalar biliyosun oldu adam muştaları nasıl biliyosun dedi ondan sonra adam şaşkınlığından olduğu yerde kaldı bunu açık olarak gören mustafa adama insna üstü dewrecede bir güçle yumruk attı ordan çıktıktan sonra başka bir restorana karar verme kararı aldılar fakat arkadan mustafanın tanıdıüı bir adam geldi Mehmet o küçükken ona yardım eden biriydi mustafanın en korktuğu şey olmuş olabilirmiydi mustafanın ailesinin vampirlerle ilgili uzun bir geçmişi vardı Mehmet e baktı ve konuşmaya başladı hiçbir şey olmamış gibi taki mehmte kemal in nerde olduğunu sorana kadar kemal mustafanın ailesine vampir zamanlarında maddi yardım eden biriydi bu sorunun üstüne Mehmet bilmediğini söyledi ve bundan emin olan mustafa cebinden bir makinalı tüfek çıkardı ve mehmete sıkmaya başladı fakat Mehmet BİR VAMPİRDİ mustafaya baktı ve dediki
SENİN GÜÇLERİN BÜYÜMEDEN SENİ ÖLDÜRÜRSEM VAMPİR LORDU OLABİLİRİM
mustafa ona bakıp yaklamşmaya başladı ve bir bomba attı ardından ceketini de ardından attı
Mehmet ilk bombayı arkasına attı fakat bir seslker duydu sonra fakettiki ceketin üstünde birçok bomba var ve ilk bombaya balı ipler ilk cekettiki bombaların pinini çekmiştive ceket üstüne dolanmıştı bombalar patladı ve Mehmetin parçalrı restoranın dört bir yanına gitmişti fakat sonra parçaları tekrar birleşmeye başladı mustarfa bir bardak aldı ve Yusuf a bakıp 2 cümle kurdu
bu adamı yenmenin tek bir yolu var TABANLARI YAĞLA
ve mustafa ve Yusuf kaçmaya başladı Yusuf
neden kaçıyoruz diye bağırdı ve mustafa dediki
güneş gelene kadar hayatta kalmalıyız fakat önlerindeki köpriye bakınca ggözlerine inanamadı
MEHMET ELLERİNDE BİR KIZLA mustafayı bekliyordu mustafanın nefes seslerini duydu ve mustafa dediki
ya burda kaçarsın yada bu kızın hayatını kurtarırsın kaçarsan sende zaten günateşi mantrası yok demektir
bunu duyan mustafa sinirlenip bir hayvan gibi yeri yumruklamaya başladı ve Mehmet e hücum etti Mehmet elindeki kadını yere attı ondan sonra ona tam hücum eden mehmete gözlerinden basıçlı kan fışkırttı Joseph bunun vampirlerin kulabileceği bir hareket olduğunu bildiğinden dolayı bardağa günateşi mantrası yoğunlaştırıp kanı deflekte etti ve diğerini koluna geldi mehmetin kafası delinmişti Mehmet ona baktı ve son kozum diye bağırdı günateşi mantrası kulanmaya başladı fakat günateşi mantrası onu yakmaya başladı vücudu erimeye başladı o sürede mustafaaya bakıp tek bir şöyledi amcan ermeniler tarafından kaçırıldı bunu duyan mustafa NE NASIL diye bağırırken mehmetin son sözleri ermeni sığnağının yeriydi
günlerden Cuma mustafa Ermenistan topraklarında sığınağa doğru yol alıyor aklından tek geçen şey ermeniler neden amcasını kaçırırdıki buna anlam veremeyen mustafa 100 metre kara gözlemleme yapmaya başladı 2 tane koruma vardı yakın bir aklına bir plan geldi yerde gördüğü iki tane taşı göğüs kısmına koyup kendisini kadın gibi gösterdi şaşıran askerler ne oluyor diye yaklaştığı anda 2 askeri güneş mantrası kulanarak bayılttı. Sonra içeriye girmeye başladı içeriye girdiğinde amcası ve bir tuhaf görünen asker çok tuhaf bir adama bakıyorlardı. Adamı gören Mustafa amcasına baktı onun güvende olduğunu anladı ve tuhaf duran adama bakıp yakınına yürüdü . Yüzüne yaklaştı . Elini kaldırdı . Parmağı ile yüzüne dokundu ve ondan sonra adamla dalga geçmeye başladı . diğerlerinden tuhaf görünen ermeni askerine baktı ve adını sordu adam söyleyecekken tuhaf varlık konuşmaya başladı. Adım Santana dedi ve yürümeye başladı önünde duran bir askerin içinden geçti ve yürümeye devam etti .Bunun güçlü bir vampir olabileceğini düşünen Mustafa santanayı durdurmalıydı . güneş ateşi mantrasını bacağına yoğunlaştırdı ve tekme attı .santana olduğu yerde Mustafaya baktı eliinin tersiyle Mustafaya vurdu . Mustafa kapıya doğru uçtu .Santana ermeni komutanına baktı .ona yürüdü ve ermeni komutanının içine girdi. Komutan kendisini kontrol edemiyordu komutan kapıya doğru yürütüyordu komutan ne kadar direnmeye çalışsada işe yaramıyordu oda son çaresini kullandı
Cebindeki bombaya tüm gücüyle uzandı ve bombayı alamasada fitili çekmeyi başarmıştı patlamadan dolayı aşırı yaralanmıştı fakat Santana zor olsada hala vücudundaydı fakat artık görünebiliyordu . Mustafa tüm gücüyle hücum etti ve Santanayı kapıdan dışarı çıkardı fakat farketmediği şey Santana ona bağlanmıştı güneş ten etkilenmiyordu ama Mustafayı yiyip biteremiyorduda Mustafa mantrasını o kadar süre tutamazdı oda koşmaya başladı. Santana Mustafayı bir şekilde durdurmalıydı çünkü eğer güneşte o çok kalırsa o da yanardı . mustafa koşarken üstü kapalı bir kuyuya yaklaştı . Bunu fırsat gören Santana Mustafaya vurdu ikiside kuyuya düşmeye başladı. Santana bağırmaya başlayacakken Mustafa dediki
-BİR SONRAKİ SÖZÜN SENİ SÖMÜRECEM
-SENİ SÖMÜRECEM
Saşıran Santana bir anlık duraksamasından sonra Mustafanın arkasındaki şeyi gördü ışık güneş ışığı ve o an fark etti Santana Mustafaya vururken Mustafa kuyunun üstünü kırmıştı yukardan gelen ışık suya yansıyordu hem yukardan hem de aşağıdan ışıkla yüz yüze gelen Santana yanmaya başlamıştı Mustafa yanmadan önce suya düştü
Kendisine geldiği gibi kuyudan tırmanarak çıktı ve amcasına baktı amcası iyidi . nazi askeri de ölmemişti fakat aşırı yaralıydı . amcasına baktı ve nasıl buraya kaçırıldığını sordu . amcası ona bulduğu şeyleri anlatmaya başladı
Geçmiş zamandan kalma 3 tane vampir ötesi varlık güçleri normal vampiri geçen nerdeyse ölümsüz hayvanlar bunu duyan Mustafa onları yenebileceğini düşünüyordu bunun üzerine nerde olduklarını sordu amcası bunu Mustafa söylerken bir şeyi daha söyledi orda ermeni askerleride orda birde aile arkadaşımız Kandemirlerin son çoçuğuda orda olacak
Mustafa oraya vardığında bütün askerler öldürülmüştü ve 3 vampir orda havalı bir şekilde duruyordu.
Kandemirlerin son çocuğu orda dizlerinin üstünde yaralı bir şekilde bekliyordu Mustafa yaklaşmaya başladı . İçlerinden bir vampir aralarından çıktı ve Mustafaya karşı yaklaştı Mustafa cebinden 2 çelik top çıkardı ikisi tek bir ipe bağlı Günateşimantrası yoğunlaştırıp vampir e doğru attı vampir bakıp dediki
- O kadar güçsüz bir atışı bana tuturman zor
Derken Mustafanın attığı toplar geri gelip vampir i vurdu.Vampir Mustafaya baktı
- Fazla güçsüzsün çalışıp tekrar gel ve bu işi bitirelim
Mustafaya yaklaşıp onun kalbine bir yüzük koydu ve antidotunu mustafaya gösterdi arkadaki bir vampir bende dövüşmek istiyorum dedi ve kendi yüzüğünüde koydu .İlk koyan vampir
-Bu yüzükler önümüzdeki 2 ay içerisinde toksinlerini yayacak ya yeteri kadar güçlenirsin ya da ölürsün.
Vampirler gitmeye başladı
Mustafa artık bu durumun ciddiyetini kapsamaya başlamıştı etrafına bakında Kandemirlerin çocuğunun kollarında yaşlı bir adamı tuttuğunu fark etti . ağlamaklı yüzüyle bakıyordu .Mustafaya baktı ve dediki
-Benimle geliyorsun bu hayvan bozması varlıkları yenmek için seni çalıştıracak kişiyi biliyorum
Mustafa ne olduğunu anlamasada kabul eder
Günlerden Pazar
Yer karadağa
Mustafa Kandemirlerin çocuğunun ismini sonunda öğrenmişti ismi Ömerdi. Ömer başına buyruk biri olsada iyi biriydi ömer in önderliğinde karadağa gitmişlerdi çünkü ustası karadağdaydı ustası
Ömer ile birlikte şuanlık bir kafede oturuyorlardı bir zaman sonra ustaları geldi aşırı genç görünüyordu uzun siyah saçlı 1.80 boyunda biriydi.Ömer onu tanıyormuş gibi görünüyordu .Mustafa direk konuya girdi benim güneşateşi mantramı geliştirmem gerekiyor . Kadın ona baktı ve dedi ki
Geliştirmek o kadar kolay bir şey deil ölme ihtimalin bile var
- Zaten hayata kalmam gelişimime bağlı dedi
- Kadında peki ama uyarmadım deme dedi
Ömer ve Mustafayı yanına alıp bir dağın uç yamaçlarına götürdü dağın içeresine geçtikten sonra bazı şeyleri anlatmaya başladı
- Güneşateşi mantrası nefes almaya bağlıdır ne kadar uzun süre tutarsanız o kadar güçlü olur
Diyip 2 maske verdi
- Bu maskeler nefes almanızı zorlaştıracak orda dev bir sütun var normal yollarla tırmanılması haftalar alıyor siz mantranızı kulanıp düz bir şekilde tırmanıcaksınız
Kadın Bir anda hızlı bir şekilde koşmaya başlayıp en tepeye çıktı .
- Ha bide aşağası zehirli yani maskeleri çıkarmayın
Mustafa maskeyi takıp düz duvara tırmanmaya başladı ömer de ardından başladı .dakikalar saatlere ,saatler günlere ,günler haftala dönüştü .
Mustafa son nefesiyle yukarı çıkmayı becerdi Ömer de arkasından geldi kadın ikisine baktı ve iyi becerdiniz dedi. Mustafa artık her aldığı nefesi hissediyordu .
Kadın ikisinede bakıp dediki
- Bu daha başlangıç romaya gidiyoruz
Mustafa kabul etti ve romaya gittiler romada 2 tane mantra kullanıcısı ile dövüşmeleri gerekiyordu Mustafa kendisinin dövüşeceği yere gitti
Gittiği yer büyük bir şatoydu şatoya girdiğinde hiç kimse olmadığını fark etti sonra sesler durmaya başladı bu sesler bir insandan geliyor olamazdı sesin geldiği tarafa gittiğinde insan ölüleriyle karşılaştı .Sonra bir ses geldi
- Uzun zaman oldu görüşmeyeli
Bir anda arkasından yüzüğü koyan vampirlerden biri belirdi .Mustafa tepki veremeden saldırdı ve mustafanın kolunu çizdi ve bir anda kayboldu Mustafa ne olduğunu anlayamadan vampiri bulmaya çalıştı . vampirin gittiği yöndeki bir odaya girdi . odada 20 tane ayna vardı . sonra vampir konuşmaya başladı
- Ölmeden önce bir açıklama al . ben yansımalar arasında atlıyabiliyorum
- Bir sonraki sözün neden bana bunları anlatıyorsun
- NEDEN BANA BUNLARI ANLATIYORSUN . NE
- Ne kadar da komik
Vampir aynalardan geçerek Mustafaya saldırmaya başlar
Mustafa ne yapması gerektiğini düşünürken bir şey fark eder vampir ışığın geldiği yöne tam gidebiliyordu yani kendi yönüne karar veremiyordu
Mustafa mantrasını kullanıp bir ışık kaynağı oluşturur vampir gülerek
- Cidden bunu yapabileceğini düşünmediğimi mi sandın
Vampir in geçişleri aynaların yönünü deiştirerek ışığa göre şekil verir Mustafa son bir şey fark eder
- Bir sonraki sözün ÖL ARTIK
- ÖL ARTIK
Mustafa bu aralıktan yararlanıp bir bakır para çıkarır ve vampir in geldiği yöne doğrultur vampir bakırdan gelen yansımayla havaya uçar Mustafa mantrasını kulanarak parayı atar vampir in canı yanmaya başlar ve yere düşer mustafa öldüğünü zanndik gitmeye başlarken vampir ayağala kalkar ve aynaya ışınlanır . Mustafa gülerek
- Bunun sana yetmeyeceğini biliyordum sen düşerken aynalara mantra yoğunlaştırdım . Yanarak ölebilirsin
Vampir acı içinde debelenerek ölür . Mustafa vampirin arta kalanlarından antidotu alır ve içer
Ustasının yanına döndükten sonra artık geri kalan vampirleri avlamaya hazır olduğunu söyler romanın Arenalarına giderler Mustafa tek başına bir bar a gider Orda başka bir vampir gelir Vampir bağırarak
- Sen mi dabuu yu öldürdün
Mustafa aynalardan geçen vampir mi diye düşünmeye başlar . sonra sadece rahatsız etmek için evet der
- Acı çekeceksin
Mustafa dövüşe hazırlanırken arkadan bir figür belirir ermeni subayı geri gelmişti ermeni subayı bağırarak
- SENİ HAYVAN BOZMASI VARLIK
Vampir onun kim olduğunu bilmediği için sakince
- Ölmenden önce git burdan
Ermeni subayı vampir e saldırmaya başlar . Vampir basit bir şekilde yumruk atar fakat ermeni subayı tutmayı becerir
- Sen insan olamazsın diyip
Tekme atar ve ermeniyi ekndisinden uzaklaştırır . ermeni yüzünde deli bir bakışla bağırır
- ERMENİ TEKNLOJİSİ DÜNYANIN EN İYİSİDİR
Vücudunun robot parçalarını göstermeye başlar
- EN SON SİZİN GİBİ MAHLUKATLARLA KARŞILAŞTIĞIMDA NERDEYSE CANIMDAN OLUYORDUM .BU SEFER SİZİN CANINIZ TEHLİKEDE
Karın bölgesinde olan makinalı tüfekle ateş etmeye başlar . vampir sakinleğini koruyarak kolunun yan kısmından bir bıçak çıkarır ve gelen bitip kurşunları keser . gözle algılanamayacak bir hızda ermeninin arkasına geçer . Ermeni parçalara ayrılırken konuşmaya başlar
- Senin dövüştüğün vampir bir dhampir di . Bir melez benim gücümle yarışamaz bile .
Ermeneyi öldğrmeden önce Mustafa bir bira şişesi atar . vampir hızıyla şişeyi ikiye ayırır . Mustafa budan istifade ile çakmak atar barhane yanmaya başlar .Bir anda ateş söner vampir gülmeye başlar
- SEN BENİ İNSANLARLA MI KARŞILAŞTIRIYON . (gülmeye başlar) DABOO HARİÇ SENİN ŞUANA KADAR DÖVÜŞTÜKLERİN YAPILMA VAMPİR HEPSİ BENİM KANIMIN 1 DAMLASIYLA YAPILDI
- YALAN SÖYLÜYORSUN O KADAR GÜÇLÜ OLAMAZSIN VE SEN BİR MAĞARADA TAŞLAŞMIŞTIN
- (vampir kolunu keser ve kolunun içinden bir şey çıkarır ) SANA BİRAZCIK TARİH DERSİ VERİYİM ESKİDEN 2 İNSANIMSI TÜR VARDI .NEANTERDELLER VE HOMOSAPİENSLER .NEANTERDELLER EVRİMDE DAHA FARKLI YOLA GİTTİLER FİZİKSEL OLARAK GÜÇLENDİLER FAKAT APTALDILAR FAKAT BEN ARAŞTIRMA YAPTIM VE KANIMIZIN GÜCÜNÜ ÇÖZDÜM (kolundan maske çıkar ) BU GÖRDÜĞÜN MASKE BENİM 1 DAMLA KANIMDAN OLUŞUYOR . BEN İSE BİR TANRIYIM
- TANRIMI GÜNEŞE ÇIKAMIYORSUN
- (VAMPİR SİNİRLENİR ) GÜNEŞ BENİM LANETİM ANLAMADAĞIM BİR ŞEKİLDE GÜNEŞ BENİ YAKIYOR AMA ONUDA GEÇİCEM BANA TEK GEREKEN ŞEY SAF TAŞ KANI
Güneşin çıkmaya başladığını anlayan vampir
- Bu gün deilmiş
Bir anda kaybolur
Mustafa kafasındaki bin bir soruyla ermeniye bakar ermeni kaybından perişan bir halde sayıklıyor .iyi ölmemiş diyip ustasının yanına döner orda Ömer i de görür ustası Mustafaya ne olduğunu sorar Mustafa ustası bir şey söyleyemeden vampirlere le ilgili araştırma yapmak istediğini söyler ustası bir yer olduğunu söyler yanına Ömer de alıp mezarlığa giderler
Mezarlıkta kend büyük babasının mezarını kazan Mustafa bir kitap bulur kitabı açınca vampirler le alakalı olduğunu anlar giderken başka bir vampir gelir
- O kitabı almanıza izin veremem
Mustafa onun kim olduğunu anlar ilk zehri koyan vampir di o Mustafa dövüşmeye hazırlanırken Ömer bir adım ileri atar
- Sen benim babamı öldürdün acısını çekeceksin
- Tanrı dövüşümü kutsasın
Mustafa vampir ile ömer in dövüşünü ne kadar görmek istesede güvenli bir yere geçip bu kitaba bakması gerekiyordu kitabı okumaya başladıkça soular ıyanıt buldu
Vampirler bütün homsapiensler hariç bütün yaşıyan varlıklarının birleşimiydi o maske kulananı bu varlıkların bir kan damlası kadar gücünü veriyordu ve bunların hepsi yüce lord tepeshden geliyordu
Vampirler güneşe çıkamıyordu çünkü homosapiens kanı olmadan güneş sadece onları yakıyordu bir ten bunun için insan kanı onlara daha tatlı geliyordu
Artık ömerin nasıl gittiğine bakması gerekiyordu Ömer e bakmaya gittiğinde tek görtdüğü şey parçalanmış bir insan vücudu ve bir antidot antidotu kullandıktan sonra ağlamaya başladı gözünden yaşlarını sildikten sonra Ustasının yanına gitti bu haberi duyan ustası sinirlendi ve dediki
- Bu işi bitirmeye gidiyoruz
Vampirlerin nerde olabileceğini bilen ustası onu aroma arenalarına götürür orda iki vampirle karşılaşır
Vampirlerin onurlusu konuşmaya başlar
- Burda bizden başka vampirlerde var onurlu bir şekilde gelin ve duellolala çözelim
Mustafa ve ustası kabul eder Mustafa Ömer i öldürenle dövüşecekken Ustası tepeshle dövüşecekti
Mustafa dövüşler başlamadan önce birkaç şey aldı Mustafaya bir at verildi pekde bir şey anlamasada bindi sonra arenayı gördüğünde olanları anladı bir kolezyumdaydı ve t arabasına karşıydı ortada bir crossbow vardı yarışmaya başladılar Mustafa crossbow u aldı ve ateş etti ok çok kötü bir şekilde ıskaladı ve vampğr mustafaya yetişti Mustafa ne atından dev vampir in atlı arabasına atladı. Vampir kendi saldırısını yapmaya başladı bir anda aşırı güçlü hortumlar vampirin kollarından çıkmaya başladı fakat mustafa her türlü duruma hazırlıklı gelmişti bir ip attı vampirin kollarına ve sıkmaya başladı mantrası kolarını yaktığı gibi vampiri güçsüzleştiriyordu . Mustafa kendi atına atladı ilk tur geçmişti bile . vampir kendi gözlerini söktü ve sadece hava hareketlerinden görmeye başladı ve kafasından hava üflemeye başladı Mustafa nın atı yere devrildi ve Mustafa yere düştü .Vampir işi bitirmek için yaklaştı tam üfleyecekken arkasından ok girip geçti Vampr sonradan fark etti bunlar zaten planlıydı vampir atından alarken Mustafa mantrasıyla vampiri nbacaklarını kopardı artık Vampir hareket edemiyordu .Vampir kopmak üzere olan kolarını Mustafaya attı Mustafa nefes alamıyordu bu yüzden mantra kulanamıyordu Vampir iyi bir dövüştü derken Mustafa bir şişe ve bir bandana attı . Vampir o kadar güçlü hava çekiyorduki ne olduğunu anlayamadı o sırada Mustafa konuşmaya başladı
- Ömer in ölüsünden gücünün havayla ilgili bir şey olduğunu anlamıştım . bundan dolayı saf alkol ve bir çeşit kıyafet getirdim .PATLAMAYA HAZIR OL
Vampir havayla saf alkolün etkileşiminden patlar
- Onurlu bir dövüştü . mekanın cennet olsun vampir orda ölür
Ustasının dövüşüne bakmaya giderken önünü vampirler keser Mustafa önündeki vampirleri öldürerek ustasının dövüş yerine ulaşır ustası yenilmişti Tepesh ustasından bir kristal alır
Maskesini çıkarır ve kristali maskeye takar yüzüne takar fakat hiçbir şey olmaz
Mustafa Tepesh e saldırır tepesh ile dövüşleri sırasında tepesh konuşur
- Beni öldürsen bile alttaki vampirler seni öldürür
- EN AZINDAN SEN OLMAYACAKSIN
İkisi nerdeyse bütün akşam boyunca dövüşürler Mustafa bitkin ir şekilde tepesh e bakar Tepesh üstünlüğü ele geçirecekken tepesh i yakan bir ışık gelir
ERMENİ KOMUTANI BÜTÜN ORDUSUYLA ORDAYDI
Tepesh kristalin ışığa tepki verdiğini anladı Mustafa askerlerin yanına atladı artık tepeshin ölüceğeni düşünürken bide güneş ufukta görününce kazandığını düşünmeye başladı taaki tepesh maskeyi takana kadar . maskeyi takan tepesh parıldamaya başladı vücudu sürekli deişmeye başladı en sonunda işe güneşin önüne çıkmayı becerdi .Mustafa gözlerine inanamıyordu ve kaçmaya başladı
Tepesh arkasındna kanatlar çıkarıp Mustafayı kovalamaya başladı Mustafa Ermenilerin geldiği uçağa bindi ve kaçmayabaşladı Tepesh onu kovalıyordu Tepesh kanatlarındaki tüyleri taşlaştırıp attı taşlaşan tüyler uçağın içinde piranaya döndüler . Tepesh uçağı durdurabileceğini düşündüğü için uçağın önüne geçti .Mustafa hiç durmayıp Tepesh e çarptı ve düşmeye başladılar Mustafa bölgede bir volkan olduğunu biliyordu bundan dolayı uçağı volkana çarptırdı ve batmadan önce uçaktan atladı . öldüğünü düşünerek giderken Tepesh volkanın altından çıkarak Mustafanın koluu keser acıdan kıvranarak koluna bakan mustafa Tepesh e bakar Tepesh hiç olmadığı kadar güçlüydü hayvanların gücünden daha öte bir şeye sahipti hayvanlara dönüşebilme vampir ağzını açtı ve konuşmaya başladı
- Bağırışların kulağıma şarkı gibi geliyor . Acaba ne kadar bağırtabilirim seni
Mustafa Tepesh e tekme atmayı dener Fakat kendi bacağı yanmaya başlar
- Ben de artık nefes alabiliyorum .GÜNEŞ BENİMDE ENERJİ KAYNAĞIM
Vampir işi bitirmek için saldırıken Mustafa cebinden kan kristailini çıkarır .aklında her hangi bir plan yoktu sadece elinde tek olan şeydi . vuruşun etkisiyle kan kristali sıcaklaşmaya başladı ve bir çeşit enerji yolladı bütün volkanı çizdi Tepesh ikinci kez vuramadan dağ üstündeki kara parçasını havaya fırlattı .Bulutları geçmişlerdi bile Tepesh insan üstünü kulanıp ayağa kalktı ve taştan uçarak inmeyi pilanlarken Mustafanın kolan kopu Tepeshin boynuna girdi Tepesh Mustafaya bakarak
- HEPSİ PLANINDI DEİLMİ
- EVET SENİ İNSAN BOZMASI VARLIK HEPSİ EN BAŞINDAN BERİ BENİM PLANIMDI
Mustafanın bunu söylemesindeki tek sebeb Tepesh i rahatsız etmek ti
Sonradan çıkan buhar ve kayaların etkisiyle Tepesh statosfer den çıkıp uzaya vardı uzayda hayatta kablabilse bile donmaya başladı hareket edemez oldu ve düşünmeyi bıraktı
Mustafa ise bütün vücudunu taş a verdi ve içinden geçirmeye başladı karşılaştığı kişiler yaşayacaktı
3 ay geçti Mustafanın cenazesi yapılmaya başlandı herkez ordaydı siyahi kürt . ustası. Ermeni komutan . Ömerin çalışma arkadaşı . teyzesi
Sonra arkadan bir figür berildi
- Mustafa 1932- 1950 BEN ÖLDÜM MÜ
Herkez arkasına baktı ve Mustafayı gördüler
Sonra mustafa olanları anlatmaya başladı düştüğü kayada bir balıkçı grubu tarafından kurtarılmıştı . eşim telgraf atması gerekiyor
Herkes EŞİNMİ VAR diye çıkıştılar
Hastanede tanışmışlardı .Mustafa eşine baktı ve telgraf atman gerekiyordu iye bağırdı .
Eşi unuttum dedi Mustafa yeni mekanik kolunu oynatarak Eşini kovalamya başladı eşini yakalayınca burnuna dokundu
SON
submitted by nonononocontent to kopyamakarna [link] [comments]


2020.11.16 07:16 NewsJungle ERDOĞAN, MALIYE BAKANI OLAN DAMADIN ISTIFASINI KABUL ETTI

Recep Tayyip Erdoğan, Türkiye ekonomisine yönelik aylardır artan eleştiriler ve liranın değerindeki düşüşün ardından damadının Hazine ve maliye bakanı olarak istifa etme kararını kabul etti.
Berat Albayrak’ın açıklamasının ardından 24 saatten fazla süren sessizliğin ardından, Türkiye cumhurbaşkanının iletişim müdürlüğünden yapılan açıklamada, Erdoğan’ın "görevinden alınma talebini" kabul ettiği belirtildi.
Albayrak'ın koronavirüs salgını sırasında Türkiye'nin “asgari zarar” görmesini sağladığı için övgüde bulunan açıklamada, kendisine hükümette başka bir görev verilip verilmeyeceği belirtilmedi.
Türkiye cumhurbaşkanı, ekonomi okuyan eski bir başbakan yardımcısı ve kalkınma bakanı olan Lütfi Elvan'ı ülkenin 740 milyar dolarlık ekonomisinin yeni temsilcisi olarak atadı.
Sayın Albayrak siyasetten uzaklaşırsa, 42 yaşındaki için göz alıcı bir düşüşe işaret eder ve Türk devleti içindeki güç dinamiklerinde önemli bir değişikliği tetikleyebilir.
2015 yılında parlamentoya giren ve o yıl Erdoğan’ın kabinesine katılan eski iş adamı, son yıllarda Türk cumhurbaşkanı güçlendiğinden hükümet genelinde büyük sorumluluk ve nüfuz kazanmıştı.
Erdoğan’ın Adalet ve Kalkınma Partisi’ndeki (AKP) pek çok kişi, 2002 yılında ulusal iktidara gelen 66 yaşındaki Türk cumhurbaşkanının siyasi varisi olarak damadını tımar ettiğine inanıyordu.
Yine de, AKP içinde ekonominin durumuna ilişkin gerilimler ve bu yıl liranın dolar karşısında yüzde 30'a varan değer kaybettiği görülen düşüş, Türkiye'nin en güçlü hanedanında bir kırılmaya neden olmuş gibi görünüyor.
Goldman Sachs'ın tahminine göre, merkez bankası son iki yılda Türk lirasını desteklemek amacıyla 140 milyar doları yaktı. Türkiye’nin döviz rezervlerine büyük zarar veren kur müdahalesi, liranın düşüşünü engelleyemedi. Sayın Albayrak’ın istifasından önce, dolar karşısında arka arkaya rekor düşüşler yaşadı - iki yıldaki ikinci keskin değer kaybı.
Zayıf para birimi çift haneli enflasyonu körükledi, yaşam standartlarını aşındırdı ve döviz borcu ile yüklenen Türk şirketlerine ve onlara borç veren bankalara baskı uyguladı.
Albayrak, son haftalarda koronavirüs salgını sırasında ekonominin diğer birçok ülkeden daha iyi performans gösterdiğini ve döviz kurunun zayıflamasının Türkiye'yi daha rekabetçi hale getireceği konusunda ısrar etmeye devam etti.
Sayın Albayrak’ın istifa açıklamasının ardından Türk lirası iki yılı aşkın süredir en güçlü yükselişini yaşadı.
Kanal İstanbul, AKP’nin Karadeniz ile Marmara Denizi’ni İstanbul üzerinden birbirine bağlayan 50 kilometrelik yapay bir kanal inşa etmek için ödediği multi milyar dolarlık bir projedir. Katar Emiri Şeyh Tamim bin Hamad Al Thani’nin annesi Şeyha Mozah, şirketi üzerine 2018 yılında kanal boyunca 44.702 metrekare arsa satın alarak Erdoğan’ın damadı ve Maliye Bakanı Berat Albayrak’ın da aynı sırada arsa satın aldığını sözlerine ekledi. "Kanal tamamlandığında, yanındaki arazinin değerinin artması ve Erdoğan’ın Katarlı müttefiklerinin projeden büyük fayda sağlaması bekleniyor." Mega proje, “Türkiye’de devlet ve özel sektör suç ortaklığına” vurgu ve aynı zamanda kamu kayıtlarının Erdoğan ve AKP kapsamında “sözleşmelerdeki milyarlarca mülkün tüzel kişilere ve kişilere nasıl gidebileceğini” ortaya koyduğunu gösteriyor.
Albayrak’ın Türk hükümetinden istifasının sebebi artık netleşti ve Erdoğan’a ve Türk devletinin yönetici ailesine hizmet edecek projeyi denetlemek için Katar Emiri Divanı’nda ekonomi danışmanı olarak atanacak. Katar ekonomisiyle ilgilenmek için değil, İstanbul Kanalı projesini denetlemek için Katar'a gitti. İstanbul'da kurulacak projeyi protesto edenler, o projenin yararlanıcıları Türkiye’nin değil, Türk devletinin iktidar partisi olduğu belirtiyor. Halkın bu projeye karşı protestosu, Türk hükümetinin değil Katar’ın şu anda Türk ekonomisini kontrol ediyor olmasıdır ve şimdi Türkiye'de kurulmakta olan projelerin yanı sıra Türk topraklarının büyük bir yüzdesine sahiptir. Albayrak'ın Katar ziyaretinin ana nedeni, ekonomik uzmanlığından yararlanmak için değil, projeyi takip etmek ve tamamlanmasını denetlemektir, çünkü böylece başarısız ekonomistlerden biri olarak kabul edilir. Albayrak, Türkiye ekonomisinin çöküşünün ve Türkiye’nin dış borç oranlarının artmasının temel nedenidir.
submitted by NewsJungle to TurkishNews [link] [comments]


2020.09.25 01:47 karanotlar Sosyalizme Çağrı (Marksizm Hakkında) – Gustav Landauer – 13

Sosyalizme Çağrı (Marksizm Hakkında) – Gustav Landauer – 13
https://preview.redd.it/0kz6c67ul6p51.jpg?width=794&format=pjpg&auto=webp&s=7bc8d92d8aca416f0fcc48b7e09ab2bf8319b28d

Marksizm

7.2

Adalet her zaman insanlar arasında hüküm süren ruha bağlı olacaktır ve ruhun şu anda gerekli ve mümkün olduğunu, daimi bir şeyler elde etme konusunda bir biçim şeklinde billurlaşacağını ve geleceğe bir şey bırakmayacağını düşünen herhangi bir kişi sosyalizmin ruhunu hiç bilmiyordur. Ruh her zaman hareket etmekte ve yaratmaktadır ve yarattığı her zaman yetersiz olacaktır ve mükemmellik hiçbir zaman imge ya da fikir olması dışında bir vakıa olmayacaktır. Tek kalemde standart kurumlar yaratmayı istemek boş ve yanıltılmış bir çaba olacak, sömürü ve tefecilik için her olasılığı otomatik olarak dışarıda bırakacaktır. Zamanımız, otomatik işlev gören kurumların yaşayan ruhu ikame ettiği zaman ne ile sonuçlandığını göstermiştir. Her neslin kendi ruhuna uygun olanı cesaretle ve radikal bir biçimde sağlamasına izin verin. Daha sonraları devrimler için yine yeterli bir sebep olmalıdır ve bu devrimler, yeni ruh, kaçan ruhun rijit kalıntılarına karşı çıktığı zaman ihtiyaç haline dönüşür. Bu bakımdan özel mülkiyete karşı mücadele muhtemelen pek çok kişinin, ör. Sözde Komünistlerin, büyük ihtimalle inandığının aksine tamamen farklı sonuçlara yol açacaktır. Özel mülkiyet sahiplikle aynı şey değildir ve ben gelecekte en güzel şekilde çiçeklenen özel sahiplik, kooperatif sahipliği, topluluk sahipliği görüyorum. Sahiplik, kesinlikle sırf nesnelerin ya da en basit araçların doğrudan kullanımı olmayıp oldukça korkulan boş inanç kaynaklı her tür üretim aracıdır, ev ve toprak sahipliğidir. Bin yıllık ya da sonsuza kadar sürecek nihai hiçbir güvenlik tedbiri alınmayacak fakat büyük, kapsayıcı eşitleyiş ve iradenin yaratılması bu eşitlemeyi periyodik olarak tekrarlayacaktır.
“Sonra yedinci ayın onuncu gününde tüm toprağınızda eşitleme gününü ilan etmek için (trompet çalacaksınız?)…” Ve ellinci yılı kutsayacak ve toprağınızda oturan herkes için serbest bir yıl ilan edeceksiniz; çünkü o sizin jübile yılınızdır ve aranızdaki herkes kendi mülküne ve ailesine geri dönecektir.
“Bu herkesin kendisine ait olanı yeniden elde ettiği jübile yılıdır.”
Kulakları olan herkesin duymasına izin verin.
Trompetiniz toprağınızın her tarafından duyulsun!
Ruhun sesi, insanlar bir arada olduğu müddetçe tekrar ve tekrar çalacak olan trompettir. Adaletsizlik her zaman kendisini devam ettirmek isteyecektir ve her zaman, insanlar gerçekten var olduğu müddetçe, adaletsizliğe karşı isyan olacaktır.
Anayasa olarak isyan, kaide olarak dönüşüm ve devrim, niyet olarak ruh vasıtasıyla düzen ilk ve son kez tesis edilir; işte bu Musavari sosyal düzenin büyük ve kutsal kalbidir.
Buna yine ihtiyacımız var: ruh ile gerçekleştirilen yeni bir nizam ve dönüşüm eşyayı ve kurumları nihai bir biçim şeklinde tesis etmeyecek fakat kendisini bunların içinde sürekli iş başında ilan edecektir. Devrim toplumsal düzenimizin bir parçası olmalıdır, anayasamızın en temel kaidesine dönüşmelidir. Ruh kendisi için yeni biçimler, katı olmayan türde hareket biçimleri, özel mülkiyete dönüşmeyen, sömürü ya da kibir ile değil sadece güvence ile çalışma imkânı sağlayan sahipliği, kendinden değil ticaret ile ilişkisi bakımından değer taşıyan ve de kullanımı için koşulları içeren, günümüzde ölümsüz ve öldürücü iken süresi dolabilen ve tam da bu yüzden canlılık kazanan bir takas aracı yaratacaktır.
Ruh her zaman hareket etmekte ve yaratmaktadır ve yarattığı her zaman yetersiz olacaktır ve mükemmellik hiçbir zaman imge ya da fikir olması dışında bir vakıa olmayacaktır. Tek kalemde standart kurumlar yaratmayı istemek boş ve yanıltılmış bir çaba olacak, sömürü ve tefecilik için her olasılığı otomatik olarak dışarıda bırakacaktır.
Aramızda yaşama sahip olmak yerine ölümü pekiştirdik. Her şey bir nesneye ve objektif bir puta indirgendi. Güven ve mütekabiliyet yozlaşarak sermayeye dönüştü. Ortak çıkar devlet ile ikame edildi. Davranışımız, ilişkilerimiz esnek olmayan şartlara dönüştü ve orada burada korkunç kırılmalar ve kargaşalarla uzun zaman aşımlarından sonra bir devrim patlak vermiş, bu da dolayısıyla ölüm, yaşamadan ölen kurumlar ve katı, değiştirilemez gerçeklikler üretmiştir. Şimdi tesis edilebilecek tek ilkeyi, temel sosyalist kavrayışla örtüşen ilkeyi (bir eve, o evde çalışma ile üretilenden daha fazla olan hiç bir tüketici değeri girmemelidir çünkü insan dünyasında tek başına çalışmanın haricinde hiçbir değer yaratılmaz), ekonomimizde yerleştirerek tam iş yapalım. Kim vazgeçmek isterse ya da hiçbir şey sunmak istemezse o şekilde davranabilir, bu onun hakkıdır ve bu ekonomiyi de ilgilendirmez fakat hiç kimse koşullardan dolayı mülksüz kalmışsa hiç bir şey yapmaya zorlanmamalıdır. Yine de bu ilkenin tekrar uygulanması için araçları her yerde farklı olacaktır ve bu ilke sadece tekrar tekrar yeniden uygulandığı müddetçe yaşayacaktır.
Marksistler yeryüzünü sermayeye bir tür eklenti olarak görmüş ve bununla ne yapacağını hemen hiç bilememiştir. Gerçekte sermaye birbirinden oldukça farklı iki şeyden oluşur: birincisi, toprak ve toprağın ürünleri, parseller, binalar, makineler, aletler ki toprağın parçası olduğu için “sermaye” olarak adlandırılmaması gerekir; ikincisi insanlar arasındaki ilişki, birleştirici ruh. Para ya da takas aracı yardımıyla tüm muayyen malların uygun bir biçimde (bu durumda doğrudan diğeri için) ticaretinin yapılabildiği, doğrudan genel mallar için geleneksel bir sembolden başkaca bir şey değildir.
Bunun sermaye ile doğrudan hiç bir ilgisi yoktur. Sermaye bir takas aracı değildir ve bir sembol değil bir olasılıktır. Çalışan birinin ya da grubun özel sermayesi, muayyen bir zaman diliminde muayyen ürünler üretme olasılıklarıdır. Bunun için kullanılan maddi gerçeklikler, öncelikle, kendisinden daha fazla yeni ürünlerin işlenebileceği materyallerdir – toprak ve toprağın ürünleri -; ikincisi, çalışılan aletlerdir ( ayrıca toprağın ürünleridir); üçüncüsü, çalışma sırasında işçilerin tükettiği yaşam gereksinimleri, yine toprağın ürünleridir. Kişi sadece tek bir üründe çalıştığı müddetçe, o ürünü üretim sırasında ve üretim için ihtiyaç duyduğu ürün ile takas edemez; fakat çalışan tüm insanlar bu beklenti ve gerilim halindedir. Sermaye, şimdi, yalnızca umulan ürünün beklentisi ve peşin ödemesidir, itibar ve mütekabiliyet ile tümüyle aynıdır. Adil takas ekonomisinde iş talebi olan her şahıs ya da müşterileri olan her üretim grubu açlıkları ve elleri için maddi araçları, yeryüzünü ve yeryüzünün ürünlerini alır. Çünkü hepsinin mütekabil ihtiyaçları vardır ve her biri bir diğerine kendi beklenti ve gerilimden ortaya çıkan gerçeklikleri sağlar; böylelikle bir kez daha olasılık ve hazırlık gerçekliğe dönüşür vs. Dolayısıyla sermaye bir şey değildir; toprak ve ürünleri bir şeydir. Geleneksel görüş, şeyler dünyasının tümüyle müsaade edilemez ve etkili bir biçimde yanlış kopyası olduğu şeklindedir. Sanki tek ve sadece topraklardan oluşan dünya, bir şey olarak sermayenin dünyası olarak da vardı. Buna göre olasılık, ki sadece gerilim ilişkisidir, bir gerçekliğe dönüşür. Sadece bir tane objektif gerçeklik vardır, o da topraktır. Genellikle sermaye olarak adlandırılan geri kalan her şey ilişki, hareket, dolaşım, olasılık, gerilim, itibar ya da bizim adlandırdığımız gibi ekonomik işleviyle birleştirici ruhtur. Bu elbette sevgi ve nezaket gibi amatörce arzı endam etmeyecektir fakat Proudhon’un takas bankası olarak adlandırdığı amaca yönelik organları kullanacaktır.
İçinde bulunduğumuz zamana kapitalist çağ dediğimizde, bu ifade, birleştirici ruhun artık ekonomide hüküm sürmediği, fakat nesne-putun yani gerçekte bir şey olmayan bir şeyin hüküm sürdüğü, bazı şeylerin gerçekten bir şey olmadığı fakat hiç olduğu bir şey için yanlışlık yapıldığı anlamına gelir.
Bir şey olduğu düşünülen bu hiçbir şey, zengin adamın evine pek çok somut gerçeklik getirir, çünkü çok değerli [Geltung] olduğu düşünülen paradır [Geld]. Ve bu hiçbir şey söz konusu gerçeklikleri iktidar konumuna getirir. Hepsi de hiçbir şeyden değil topraktan ve yoksulun çalışmasından kaynaklanır. Çünkü ne zaman çalışma (iş) toprağa yaklaşmak istese ve nerede bir ürün bir emek aşamasından diğerine geçmek istese, tüketici sektörüne girebilmesinden önce, sahte sermaye kendisini tüm bu iş sürecine sokar ve küçük hizmetleri için sırf ödeme almakla kalmaz faiz de alır çünkü hareketsiz durmayı değil dolaşıma girmeyi çok ister.
Bir şey olduğu düşünülen ve birliğin kaybolan ruhunu ikame eden diğer bir hiçbir şey, yukarıda sık sık bahsedildiği üzere devlettir. İnsanlarla insanlar arasında, insanlarla toprak arasında, insanlar arasındaki hakiki bağ (karşılıklı çekim ve ilişki, özgür bir ruh) her nerede zayıflamışsa orada, bir engel, itiş, soğurma ve sıkıştırma olarak her yerde devreye girer. Hakiki karşılıklı çıkarın ve güvenin yerini alan sahte sermayenin vampir-benzeri yağma gücünü ifa edememesi, mülk sahipliğinin güç tarafından, devlet, devlet yasaları, yönetimi ve idaresi tarafından desteklenmiyor olsa bile haraç koyamaması gerçeği ile de ilgili olmalıdır. Fakat kişi hiç unutmamalıdır ki tüm bunlar – devlet, yasalar ve yöneticiler – insanlar için – yaşam ve eziyet imkânlarından yoksun oldukları ve birbirlerine şiddet uyguladıkları için – diğer bir deyişle insanlar arasındaki güç için sadece birer isimdirler.
O halde doğru sermaye tanımı verildikten sonra “sermaye” teriminin pek de doğru olmadığını bu bölümde gördük çünkü bu terim hakiki sermayeyi değil sahte sermayeyi belirtmektedir. Fakat biri insanlar için gerçek bağları çözmek, kabul edilmiş sözcükleri ilk kez kullanmak istediğinde bu hükümsüz de kılınamaz. Burada olan da budur.
Bu bakımdan işçiler hiç sermayeleri olmadıklarını anladığı zaman, düşündüklerinden çok daha farklı bir biçimde haklı olurlar. Sermayelerin sermayesinden, realite olan tek sermayeden – gerçi realite bir şey olmasa da – ruhtan yoksundurlar. Bu imkândan ve tüm yaşam önkoşulundan vazgeçirilmiş olan hepimiz gibi tüm yaşamların maddi koşulu da yani toprak da ayaklarının altından alınıp götürülmüştür.
Bu yüzden toprak ve ruh – sosyalizmin çözümüdür.
Ruh tarafından zapt edilen insanlar ilk önce toplum için ihtiyaç duydukları tek dışsal koşul olarak toprağı arayacaktır.
Sosyalizm bunun tersine çevrilmesidir. Sosyalizm yeni bir başlangıçtır. Sosyalizm doğaya geri dönüştür, ruhun yeniden bağışlanması, ilişkilerin yeniden kazanılmasıdır.
İnsanların ürünlerini dünya pazarında ve kendi ulusal ekonomilerinde takas ettiğinde toprağın da hareketli kılındığını çok iyi biliyoruz. Toprak uzun zamandır menkul kıymetler piyasasının nesnesine, kâğıda dönüştürülmüş durumdadır. İnsanların kendi dünya pazarlarında ve ulusal ekonomilerinde bir ürünü denk bir ürün ile takas edebilmeleri halinde, diğer bir deyişle daha büyük grupların kendi tüketimlerini ve olağanüstü kredilerini birleştirerek kendilerine olanak tanımaları halinde, bu kesinlikle sonuç verecektir, kendi kullanımları için kapitalist piyasaya başvurmaksızın yeni materyallerden giderek artan miktarlarda sanayi ürünü üretebileceğini de biliyoruz. Bundan sonra insanların zaman içerisinde sadece toprak ürünlerini değil artan bir şekilde toprağın kendisini satın alabilir hale geleceğini biliyoruz. Bu tür güçlü tüketici-üretici-birliklerin sadece kendi karşılıklı kredilerini değil nihayetinde kayda değer para sermayesini de kontrol edeceğini biliyoruz. Fakat insanlar sadece bununla tatmin olsaydı, nihai kararı yalnızca tehir ederlerdi. Toprak sahipleri toprakta büyüyen veya toprak altından elde edilen her şey üzerinde, tüm insanların yiyeceği ve sanayi hammaddeleri üzerinde bir tekele sahiptir. Devletin ve para-sermayenin daima genişleyen kısmının temelleri, toprağın özel sahipliği kaldırıldığında ve mütekabiliyet sosyalist sermaye biçimi olarak gösterildiğinde yıkılır. Fakat bu noktaya ulaşmadan önce tüketici-üretici-kooperatifleri tarafından kapitalist ticaret ve endüstri ne kadar yok edilirse, devlet ve para-kapitalizmi de toprak ileri gelenlerinin tarafında o kadar güçlü yer alacaktır. Arazi sahipliği sektörü kooperatiflere kendi üretimleri için otomatik olarak tedarik sağlamayacak, bilakis ürünlerinin fiyatını neredeyse satın alınamayacak yüksek fiyat seviyelerinde artıracaktır. Zira tıpkı sermayenin de aynı şekilde sadece hayali bir hakiki cesamete sahip olması gibi toprak sadece görünüşte akışkan ya da kâğıttır. Karar anında toprak gerçekte ne ise ona dönüşür: sahiplenilen ve alıkoyulan fiziki doğanın bir parçası.
Sosyalistler toprak sahipliğine karşı mücadeleden kaçınamaz. Sosyalizm için mücadele toprak için mücadeledir; toplumsal mesele tarımsal bir meseledir.
Şimdi Marksistlerin proleterya teorisinin nasıl muazzam bir yanlış olduğu da görülebilir. Devrim bugün olsaydı, ne yapılacağına ilişkin halkın hiçbir tabakasının bizim sanayi proleterlerininkinden daha az fikri olmazdı. Serbest kalma için duydukları özlem açısından – zira serbest kalmanın ve soluklanmanın hasretini çekmektedirler fakat hangi yeni ilişkileri ve koşulları tesis etmek istediklerine dair çok az fikirleri vardır – elbette Herwegh’in eski sloganı çok çekicidir “İşin adamı, uyan! Gücünü bil! Senin güçlü kolun durursa, tüm çarklar durur”. Bu deyiş cazibelidir, olgusal gerçeklere genel bir ifade veren her şey gibi ve bu bakımdan mantıklıdır. Genel grevin berbat bir kaos üreteceği, işçiler eğer kısa bir süre bile olsa dayanabilirlerse kapitalistlerin teslim olmak zorunda kalacağı oldukça doğrudur.
Fakat bu çok büyük bir “eğer”dir ve bugün işçiler, devrimci bir genel grev durumunda kendilerine yiyecek sağlamakla ilgili muazzam zorluklara ilişkin yeterli netlikte bir resme neredeyse hiç sahip değillerdir. Yine de ani, kapsayıcı, şiddet hamleli bir genel grev devrimci sendikalara belirleyici bir gücü şüphesiz verir. Devrimden sonraki gün, sendikalar fabrikaları ve atölyeleri işgal edecek ve dünya kâr-piyasası için özdeş ürünler üretmeye devam etmek zorunda kalacak, tasarrufları ve kârları kendi aralarında bölüşecektir – ve elde ettikleri tek sonucun durumlarının daha da kötüleşmesi, üretimin durması ve tam bir imkânsızlık olduğunu görünce şaşıracaklardır.
Kâr-kapitalizminin takas ekonomisini, doğrudan sosyalist takas ekonomisine dönüştürmek tümüyle imkânsız hale gelmiştir. Bu aktarımın birden yapılamayacağı apaçıktır; eğer tedricen uygulama için bir girişimde bulunulursa, sonuç, devrimin en berbat şekilde parçalanması, hızla müteakip taraflar arasında en vahşi mücadelelerin yaşanması, ekonomik kaos ve politik despotizm olacaktır.
Ürünlerin imalatında ve dağıtımında adalet ve akıldan çok fazla uzaklaştırıldık. Her tüketici bugün tüm dünya ekonomisine bağımlıdır çünkü kâr ekonomisi tüketici ile ihtiyaçları arasına konmuştur. Yediğim yumurtalar Galiçya’dan, tereyağı Danimarka’dan, et Arjantin’den, ekmeğim için tahıl da Amerika’dan, takım elbisem için yün Avustralya’dan, gömleğimin pamuğu, botlarım için deri ve gerekli tabaklama malzemeleri, masa, sandalye, sıra, vs için tahta, hepsi Amerika’dan gelmektedir.
Zamane insanlar ilişkilerini kaybetmişler ve sorumsuzlaşmışlardır. İlişki, insanları bir araya getiren ve onların ihtiyaçlarını karşılamak için birlikte çalışmasını sağlayan bir çekimdir. Bu ilişki, ki onsuz yaşayan insanlar olamayız, dışsallaştırılmış ve şeyleştirilmiştir. Tüccar ürünlerini kimin satın aldığını umursamaz; proleterya ne yaptığını veya nerede çalıştığını umursamaz; teşebbüsün doğal ihtiyaçları karşılama amacı yoktur; teşebbüsün tüm ihtiyaçları karşılayabilecek, düşünmeden, mümkün mertebe çalışmadan, diğer bir deyişle mümkün mertebe tabi kılınan öteki insanların çalışmasıyla, parayla, şeyleri mümkün olan en büyük miktarlarda elde etme şeklinde yüzeysel bir amacı vardır. Para ilişkileri yutmuştur ve dolayısıyla bir şeyden daha fazlasıdır. Amaçlı bir şeyin işareti, ki doğa dışında suni olarak işlenmiştir, artık büyüyememesi, çevresinden malzeme veya enerji çıkaramayıp sakin bir şekilde tüketilmeyi beklemesi, kullanılmadığı takdirde er ya da geç bozulmasıdır. Büyüyen şey kendi hareketine ve kendi nesline sahip olup bir organizmadır. Ve bu bakımdan para suni bir organizmadır; büyür, döl üretir, her nerede olursa olsun çoğalır ve ölümsüzdür.
Fritz Mauthner (Dictionary of Philosophy) “Tanrı” kelimesinin aslen “put” kelimesi ile özdeş olduğunu ve her ikisinin de “dökme (metal)” anlamına geldiğini göstermiştir. Tanrı insanlar tarafından yapılarak hayat bulan, insanların yaşamını kendisine çeken ve sonunda tüm insanlıktan daha güçlü bir hale dönüşen bir üründür.
İnsanoğlunun bugüne kadar fiziken yarattığı tek “dökme metal”, tek put, tek Tanrı paradır. Para sunidir ve canlıdır, para parayı doğurur ve para ve para ve para yeryüzündeki tüm güce sahiptir.
Kim sosyalizm için bir şeyler yapmak isterse, sezilen ve fakat bilinmeyen neşe ve mutluluğun önsezisinden işe koyulmalıdır. Hala öğreneceğimiz çok şey var: çalışma neşesi, ortak çıkar neşesi ve karşılıklı sabır neşesi. Her şeyi unuttuk yine de hepimiz içimizde onu hala hissediyoruz.
Ancak bunu göremeyen, bugün de paranın, bu Tanrının insandan çıkmış ve yaşayan bir şeye dönüşmüş, bir şey-olmayanın, ruhtan başka bir şey olmadığını, paranın deliliğe dönüşen yaşamın anlamı olduğunu hala göremez. Para servet ihdas etmez, para servettir; kendi başına (per se) servettir, para hariç hiç kimse zengin değildir. Para gücünü ve yaşamını başka bir yerden alır; para bunları yalnızca bizden edinir; parayı zengin ve bereketli bir biçimde üretken kıldıkça kendimizi, hepimizi yoksullaştırırız ve baltalarız. İnsan kadınlardan yüz binlercesinin artık anne olamadığı neredeyse abartısız bir doğruya dönüşmüştür. Çünkü korkunç para tıpkı bir vampirin erkek ve kadından hayvan sıcaklığını ve erkek ve kadının damarlarından kanını emdiği gibi döl ve sert metal verir. Biz hepimiz dilencileriz ve yoksul garibanlarız ve budalayız çünkü para Tanrıdır ve çünkü para yamyama dönüşmüştür.
Sosyalizm bunun tersine çevrilmesidir. Sosyalizm yeni bir başlangıçtır. Sosyalizm doğaya geri dönüştür, ruhun yeniden bağışlanması, ilişkilerin yeniden kazanılmasıdır.
Bizim neden çalıştığımızı öğrenmekten ve bunu uygulamaktan başka sosyalizme giden başka bir yol yoktur. Günümüz insanlarının ruhlarını sattığı Tanrı ya da şeytan için değil, ihtiyaçlarımız için çalışıyoruz. Çalışma ve tüketim arasındaki bağlantının yeniden yapılanması: işte bu sosyalizmdir. Tanrı şimdilerde çok güçlü ve her şeye kadir hale gelmiştir ki bundan böyle yalnızca teknik bir değişim, takas sisteminde reform ile kaldırılamaz.
Bu yüzden sosyalistler üyelerinin ihtiyaç duyduğunu üreten yeni topluluklar oluşturmalıdır.
Ne insanoğlunu bekleyebiliriz ne de bireyler olarak içimizdeki insanlığı bulup yeniden yaratmadığımız sürece, ortak bir ekonomi ve adil bir takas sistemi için, insanoğlunun birleşmesini bekleyebiliriz.
Her şey bireyle başlar ve her şey bireye bağlıdır. Günümüzde bizi çevreleyen ve zincirleyen şeylerle kıyaslandığında sosyalizm, insanların bugüne kadar üstlenmiş olduğu en devasa görevdir. Bu görev cebir ve zekâ da dâhil dışsal çarelerle gerçekleştirilemez.
Başlangıç noktası olarak biraz yaşamı, yaşayan ruhun dışsal biçimlerini içeren pek çok şeyi hala kullanabiliriz. Eski ortak mülkiyetin kalıntılarına, çiftçilerin ve tarla işçilerinin yüzyıllar önce özel mülkiyete geçmiş olan, asli ortak mülkiyet anılarına sahip topluluklarından ve de tarla ve zanaat işleri için ortak ekonomiyi hatırlatan geleneklerden faydalanılabilir. Çiftçinin kanı pek çok kent proletaryasının damarlarında hala dolaşmaktadır; Kent proletaryası bunu tekrar dinlemeyi öğrenmelidir. Amaç, hala çok uzak olan amaç, bugün genel grev olarak diğer bir deyişle, başkaları, zenginler, putlar ve canavarlık için çalışmayı reddetmek şeklinde adlandırılmaktadır. Genel grev – fakat elbette ki bugün ilan edildiği şekilde ve anlık başarısının çok belirsiz ve nihai başarısızlığının mutlak kesin olduğu başkaldırı ile birlikte kollar çapraz tutulu pasif genel grevden farklı olan genel grev – kapitalistlere şöyle seslenir: “En uzun kimin dayanabileceğini görelim!” Genel bir grev, evet! Fakat aktif olan bir grev, zaman zaman devrimci genel grevle ilişkili, sade dilde “yağmalama” denilenden çok farklı bir eylem. Aktif genel grev yalnızca çalışan insanların faaliyetlerinin, emeklerinin bir gıdımını bile başkalarına vermeyi reddedebildiği, sadece kendi ihtiyaçları, kendi gerçek ihtiyaçları için çalıştığı zaman muzaffer olacaktır. Bu hala çok uzaktır – fakat sosyalizmden hala çok uzak olduğumuzun, uzun, çok uzun bir yola başladığımızın farkında olmayan kim? İşte bu yüzden Marksizmin can düşmanıyız: çünkü Marksizm çalışan insanların sosyalizmle başlamalarını engellemiştir. Tamah ve zorluğun taşlaşmış dünyasından bizleri çıkaracak olan sihirli sözcük “grev” değil, “çalışmak”tır.
Tarım, endüstri ve zanaat, akli ve fiziki çalışma, öğretme ve çıraklık sistemi yeniden birleştirilmelidir; Peter Kropotkin bunu başarma yöntemlerine dair kendi kitabı Tarla, Fabrika ve Atölye’de çok değerli şeyler söylemiştir.
Halktan, tüm halktan, tüm halkımızdan umudumuzu kesmemeliyiz. Elbette bugün halklar yoktur. Devlet ve para halkın, diğer bir deyişle ruhla birleşmiş insanların yerini alırken bireyler bölünmüş insan parçalarına indirgenmiştir.
Yalnızca ilerlemeci ve ruhsal olan bireyler bir kez daha halkın ruhu ile dolduğu zaman, halkın ön bir biçimi yaratıcı insanlarda yaşadığında ve yürekleri, akılları ve elleri ile hakikatte gerçekleşme talep ettiğinde Halk, varlığa döndürülebilir.
Sosyalizm, her tür bilgiyi gerektirse de bir bilim değildir – doğru yolu yürümek adına, hurafeyi ve yanlış yaşamı terk etmek için gerekli bir koşuldur. Bununla birlikte sosyalizm kesinlikle bir sanat, canlı malzemeyle inşa eden yeni bir sanattır.
Şimdi, tüm sınıflardan kadınlar ve erkekler halka varmak için halkı terk etmeye çağrılmaktadır.
Çünkü işte görev budur: halktan umudu kesmemek fakat aynı zamanda halkı beklememek. Her kim içinde taşıdığı halk cevherine hakkını verirse, her kim kendisi gibi başkaları ile bu doğmamış tohumun ve basıncın hayali biçiminin hatırına, sosyalist düzeni gerçekleştirmek için yapılabilecek her şeyi gerçeğe dönüştürmek amacıyla birleşirse halkı halka gitmek üzere terk eder.
Sosyalizm, kendisi için birleşen, var olan adaletsizlik için en derinden tiksinti ve hakiki bir toplum oluşturma için en güçlü arzuyu ve özlem hissini duyanların sayısına bağlı olarak farklı bir gerçekliğe dönüşecektir.
O halde sosyalist haneleri, sosyalist köyleri, sosyalist toplulukları kurmak için birleşelim.
Kültür herhangi bir özel teknoloji biçimine ya da ihtiyaçların tatminine değil, adaletin ruhuna dayanır.
Sosyalizm çevremizde ve içimizde berbat koşullar yüzünden acı çeken herkesin davasıdır ve çoğu sınıf yakında herkesin bugün şüphe ettiğinden daha çok acıya katlanacaktır. İşçi birlikleri dâhil hiç kimse ahlak ve kendi kefareti açısından parasını tek kalemde vermek ve bu para ile sosyalizmin başlangıcı için toprağı özgürleştirmek dışında sahip olduğu parası ile daha iyi bir şey yapamaz. Toprak özgür olduğunda hiç kimse bu toprağın satın alındığını söyleyemeyecektir
Kim sosyalizm için bir şeyler yapmak isterse, sezilen ve fakat bilinmeyen neşe ve mutluluğun önsezisinden işe koyulmalıdır. Hala öğreneceğimiz çok şey var: çalışma neşesi, ortak çıkar neşesi ve karşılıklı sabır neşesi. Her şeyi unuttuk yine de hepimiz içimizde onu hala hissediyoruz.
Sosyalistlerin kapitalist pazar ile mümkün mertebe irtibatlarını kestiği ve dışarıdan hala gelmesi gereken değer kadar ihracat yaptığı bu yerleşimler sadece küçük başlangıçlardır ve denemelerdir. Böylelikle insan kitleleri, topluluğun yüreğindeki neşe, kendisi ile mutmain yeni ilkel saadete imrenme ile üstesinden gelecektir ki bunlar ülke üzerinde parlamalıdır.
Gerçeklik olarak sosyalizm yalnızca öğrenilebilir; sosyalizm, tüm yaşam gibi bir girişimdir. Şiirsel sözcükler ve betimlemelerle biçimlendirmeye çalıştığımız her şey – işteki çeşitlilik, akli çalışmanın rolü, en uygun ve en az sorgulanabilir takas aracı biçimi, hukuk yerine sözleşmenin takdimi, eğitimin yenilenmesi, tüm bunlar gerçekleştirme eyleminde gerçeğe dönüşecek ve kesinlikle önceden belirlenmiş bir şablona göre düzenlenecektir.
Muhtemelen ileride, düşünce ve tahayyülde net olarak ortaya konmuş biçimlere sahip toplulukları ve sosyalizm topraklarını beklemiş ve öngörmüş olan kişileri hatırlayacağız. Realite kendi bireysel oluşumlarından farklı görünecektir fakat onların bu imgelerinden kaynaklanacaktır.
Burada Proudhon’u ve onun keskin bir biçimde tanımladığı, sözleşme ve özgürlük ülkesine dair asla belirsiz olmayan tasavvurlarını hatırlayalım. Henry George, Michael Flürscheim, Silvio Gesell, Ernst Busch, Peter Kropotkin, Elise Reclus ve başka pek çok kişi tarafından görülmüş ve tarif edilmiş birçok iyi şeyi hatırlayalım.
Hoşumuza gitse de gitmese de geçmişin varisleriyiz; gelecek nesillerin bizim varislerimiz olması için irade toplayalım ki böylece tüm yaşamımızda ve eylemlerimizde gelecek nesilleri ve çevremizdeki insan kitlelerini etkileyelim.
Bu tümüyle yeni bir sosyalizm, yeniden yeni olan bir sosyalizmdir; zamanımız açısından yeni, ifade açısından yeni, geçmişe dair görüşü açısından yeni, pek çok ruh halleri açısından da yenidir. Neyin var olduğuna yeni bir bakışla bakmamız da gerekmektedir: insan sınıflarına, kurumlara ve geleneklere yeniden bakmalıyız. Şimdilerde köylüleri tümüyle yeni bir ışık altında görüyoruz ve bize nasıl muazzam bir görev (onlara konuşmak, aralarında yaşamak ve içlerinde solan ve körelen şeyleri – dini, dışsal ya da yüce bir güce inanç değil, yaşadığı müddetçe birey insanoğlunun kendi içindeki gücüne ve mükemelleştirilebilirliğine inanç – canlandırmak ve yeniden diriltmek görevi) bırakıldığını biliyoruz. Köylünün ve toprak sahibi olmaya sevgisinin nasıl korkulan olduğunu [biliyoruz]: köylülerin çok fazla toprağı yoktur, çok az toprağı vardır ve bu onlardan alınmamalıdır, onlara verilmelidir. Fakat elbette herkes gibi onların da her şeyden önemlisi ihtiyaç duyduğu şey ortak, komünal ruhtur. Ancak onlarda bu ruh, kentli işçilerdeki kadar çok gömülmüş değildir. Sosyalist yerleşimcilerin sadece mevcut köylere gidip oralarda yaşamaları gerekmektedir ve canlanabilecekleri ve on beşinci ve on altıncı yüzyılda içlerinde olan ruhun bugün bile yeniden uyandırılabileceği görülecektir.
insanlara bu sosyalizmden yeni bir dille bahsedilmelidir. Burada birinci, ilk girişimde bulunulmaktadır. Bizler, bizler ve başkaları bunu daha iyi yapmayı öğreneceğiz. Bizler ruhsuz sosyalist biçim olan kooperatiflere ve amaçsız cesaret olan sendikalara sosyalizmi getirmek istiyoruz.
İstesek de istemesek de konuşma ile kalmayacağız; daha ileri gideceğiz. Şimdiki zaman ile gelecek zaman arasında bir boşluk olduğuna artık inanmıyoruz; biliyoruz: “Amerika ya buradadır ya da hiçbir yerdedir”. Şimdi, şu anda yapmadığımız ne varsa onu hiçbir zaman yapmayacağız.
Tüketimimizi birleştirebilir ve her tür paraziti yok edebiliriz. Kendi tüketimimiz için mal üretmek üzere bir sürü zanaat ve endüstri tesis edebiliriz. Bunda, kooperatiflerin şimdiye kadar ilerlediğinden daha ileriye gidebiliriz, zira onlar kapitalist-yönetimli teşebbüs ile rekabet etme fikrinden hala kurtulamıyorlar. Onlar bürokratik, onlar merkeziyetci; işverene dönüşmenin ve sendikalar üzerinden işçileri ile sözleşme aktetmenin dışında kendilerine yardım edemezler. Tüketici-üretici-kooperatifte her bir kişinin kendisi için hakiki bir takas ekonomisi içerisinde çalıştığı, bu ekonomi içerisinde kârlılığın değil işin verimliliğinin belirleyici olduğu; pek çok teşebbüs biçiminin, ör. küçük teşebbüsün, kapitalizmde kârsız olsa da burada tamamen verimli olduğu ve sosyalizmde hoş karşılandığı onların aklına gelmez.
Siz ressamlar, şairler, müzisyenler bunu biliyorsunuz ve yeni halklardan çıkacak olan gücün ve şevkin ve tatlılığın sesleri şimdiden sizden bahsediyor. Tüm kimsesizliğimizde parçalanmış genç insanlar yaşıyor, sağlam insanlar, eski insanlar, test edilmiş ve onaylanmış, asil kadınlar:
Yerleşimler kurabiliriz, gerçi bunlar bir çırpıda kapitalizmden tümüyle kaçamazlar. Fakat biz sosyalizmin bir yol, kapitalizmden uzak bir yol olduğunu ve her yolun bir başlangıcının olduğunu biliyoruz. Sosyalizm, kapitalizmden çıkmayacaktır, ondan uzakta büyüyecektir; kendisini kapitalizme kapatacaktır.
Toprak satın alma aracı ve bu yerleşimlerin ilk işletim fonları, sendikalar ve bize katılan işçi grupları vasıtasıyla ve bize ya tamamen katılmış ya da en azından davamıza katkıda bulunan zengin adamlar kanalıyla tüketimlerimiz bir havuzda toplanarak elde edilecektir. Tüm bunları beklemekte ve bu beklentiyi ilan etmekte tereddüt etmiyorum. Sosyalizm çevremizde ve içimizde berbat koşullar yüzünden acı çeken herkesin davasıdır ve çoğu sınıf yakında herkesin bugün şüphe ettiğinden daha çok acıya katlanacaktır. İşçi birlikleri dâhil hiç kimse ahlak ve kendi kefareti açısından parasını tek kalemde vermek ve bu para ile sosyalizmin başlangıcı için toprağı özgürleştirmek dışında sahip olduğu parası ile daha iyi bir şey yapamaz. Toprak özgür olduğunda hiç kimse bu toprağın satın alındığını söyleyemeyecektir – kendisi de bunu hissetmeyecektir bile -. Çok titiz olmayın, siz işçiler: ayakkabı, pantolon, patates, ringa balığı satın alıyorsunuz; siz, çalışan ve acı çeken insanlar, talihinizin şu ana kadar size oynattığı rol ne olursa olsun, kendi özgürlüğünüzü adaletsizlikten satın almak için gücünüzü bir araya toplamanız ve şu andan itibaren kendi topluluğunuz için ihtiyacınız olanı kendi toprağınız üzerinde yapmanız güzel bir başlangıç olmaz mıydı?
Unutmayalım: eğer doğru ruha sahipsek, o zaman toplum için ihtiyaç duyduğumuz her şeye sahibizdir: bir şey hariç: toprak. Toprak için açlık başınıza gelmeli, siz büyük şehrin insanları!
Kendi kültürleri ile sosyalist koloniler toprakta her yerde, kuzeyde, güneyde, doğuda ve batıda, kâr ekonomisinin süfliliğinin ortasında, her ilde dağıldığında ve görüldüğünde, tarifsiz fakat sessiz tutumlarında yaşama sevinci hissedildiğinde imrenme giderek artacaktır. O zaman, inanıyorum ki halk ilerleyecektir. Halk görmeye, bilmeye ve emin olmaya başlayacaktır. Dış görünüşte sosyalistçe, müreffeh ve keyifli yaşamak için sadece tek bir şey eksik olacaktır: toprak. Ve ardından halklar toprağı özgür kılacak ve artık sahte tanrı için değil insanlar için çalışacaktır. Sonra? Sadece başla: en küçük ölçekte ve en az sayıda insan ile başla.
Devlet, diğer bir deyişle hala cahil olan kitleler, imtiyazlı sınıflar ve her ikisinin de temsilcileri, icrai ve idari kast, bu işe başlayanların yolu üzerinde en büyük ve en küçük engelleri yerleştirecektir. Bunu biliyoruz.
Tüm bu engeller, eğer gerçek engeller iseler, onlarla bizim aramızda en küçük bir boşluk bırakılmaması için yakın ve bir arada durmamız halinde yok edilecektir. Bunlar artık sadece beklentilerde, hayallerde, korkulardaki engellerdir. Bunu şimdi görüyoruz: zamanı geldiğinde yolumuzu her tür engelle kapatacaklardır – ve bu yüzden bizler bu arada hiçbir şey yapmamayı seçeceğiz.
Köprüyü, köprüye geldiğimizde geçeceğiz! Şimdi ileri doğru hareket edelim ki böylece çoğalalım.
Hiç kimse halka şiddet uygulayamaz, bu halkın kendisi hariç.
Ve halkımızın büyük bir kısmı adaletsizliğin ve kendilerine bedenen ve ruhen zarar verenin tarafını tutacaktır çünkü ruhumuz yeterince güçlü ve ikna edici değildir.
Ruhumuz ateş almalı, aydınlatmalı, baştan çıkarmalı ve cezbetmelidir.
Konuşma bunu hiçbir zaman tek başına başaramaz; en güçlü, öfkeli ya da en nazik konuşma dahi yapamaz.
Sadece örnek, bunu başarabilir.
Örneklemeliyiz ve yol göstermeliyiz.
Örneklemek ve Fedakârlık ruhu! Geçmişte, günümüzde ve gelecekte, bu şekilde yaşamayı sürdürmenin imkânsızlığından dolayı her daim isyanda olan bu düşünceye fedakârlık üstüne fedakârlık yapılacaktır.
Şimdi, doğru yaşam biçimi için örnek sunmak üzere başka tür fedakârlıklar, kahramanca olmayan, sessiz, etkileyici olmayan fedakârlıklar yapmak gerekmektedir.
Sonra az olan çoğa dönüşecek ve çok olan da az olacak. Yüzlerce, binlerce, yüzbinlerce -çok az çok az!
Yine de engeller aşılacak zira doğru ruh sahibi olanlar kurarak en güçlü engelleri yok edecek.
Sosyalizmi inşa etmek için elinden geleni yapmak isteyen herkese çağrıda bulunuyorum. Sadece şu an gerçektir ve insanlar şu an yapmadığı her şeyi birden yapmaya başlamayacak, sonsuza dek yapmayacaktır. Hedef halktır, toplumdur, topluluktur, özgürlüktür, güzelliktir ve yaşam sevincidir.
Ve nihayet, nihayet çok uzun zamandır parlamış ve alevlenmiş olan sosyalizm, en sonunda ışık yayacak. Ve insanlar ve halklar büyük bir kesinlikle bilecekler: sosyalizm ve sosyalizmi gerçekleştirecek araçlar, tümüyle ve topyekûn, kendi içlerindedir, onların arasında bulunmaktadır ve sadece tek bir şeyden yoksundurlar: toprak! Ve toprağı özgür kılacaklar çünkü hiç kimse halka engel çıkarmayacak zira halk artık sosyalizme gölge etmeyecek.
Sosyalizmi inşa etmek için elinden geleni yapmak isteyen herkese çağrıda bulunuyorum. Sadece şu an gerçektir ve insanlar şu an yapmadığı her şeyi birden yapmaya başlamayacak, sonsuza dek yapmayacaktır. Hedef halktır, toplumdur, topluluktur, özgürlüktür, güzelliktir ve yaşam sevincidir. İnsanların slogan atmasına ihtiyacımız var; bu yaratıcı arzu ile dolmuş herkese ihtiyacımız var; eylem adamlarına ihtiyacımız var. Bu sosyalizm çağrısı, ilk başlangıcı yapmak isteyen eylem adamlarına ithaf olunur.
Bu kelimeleri ve kelimelerin arkasındaki hissiyatı hâlihazırda kendisine ithaf edildiği zaman duymamış olan herkese şimdi kısmen söylenmesine izin verin: insanların bizleri anlayabilmesi için benzeri pek çok fikri seslendirdiğimiz ve yanlış uygulanmış ya da yetersiz eğreti, güncel kelimeleri reddettiğimiz gibi, aynı durum bu kelimenin, sosyalizmin başına da gelebilir. Belki de bu çağrı daha iyi, daha derin ve daha ümit verici bir kelime bulma yolunun da başlangıcıdır. Herkes hâlihazırda bilmelidir ki sosyalizmimizin kırsal, pastoral barış ile sırf ekonomiye ve hayatın gerekleri için çalışmaya adanmış geniş bir yaşam arzusuyla ya da muhteşem rahatlıkla hiçbir ortak yanı bulunmamaktadır. Burada ekonomiden çok konuşuldu; ekonomi kendi yaşamımızın temelidir ve öyle dönüşmelidir ki hakkında az konuşulur hale gelsin. Selam olsun içinde olduğumuz bu zamanda hiç bir ekonomiye ve hiçbir mekâna katlanmayan siz avarelere, berduşlara ve serserilere. Selam olsun yaratıcılığı zamanı aşan sanatçılara. Selam olsun yaşamlarını soba borusunda pörsütmek istememiş siz eski savaşçılara! Bugünün savaş, savaş tehditleri ve vahşilik dünyasında ne varsa hepsi neredeyse tümüyle kimsesizlik ve tamahın yalnızca kaba bir maskesidir: kişilik, vefa ve şövalyelik ender bulunur hale gelmiştir. Selam olsun, hiçbir kelimenin dışarı çıkmadığı kalplerinin derinliklerinde önerileri olan siz kekemelere, siz sessiz olanlara: bilinmeyen yücelik, konuşulmayan mücadeleler, ruhun derinden acı çekişi, delişmen neşeler ve kederler şu andan itibaren hem bireyler hem de halklar açısından insanoğlunun talihi olacaktır.
Siz ressamlar, şairler, müzisyenler bunu biliyorsunuz ve yeni halklardan çıkacak olan gücün ve şevkin ve tatlılığın sesleri şimdiden sizden bahsediyor. Tüm kimsesizliğimizde parçalanmış genç insanlar yaşıyor, sağlam insanlar, eski insanlar, test edilmiş ve onaylanmış, asil kadınlar: orada burada, kendi bildiklerinden daha fazlası olan çocuk kalpli insanlar yaşıyor. Her birinin içinde bir gün yeni insanları ele geçirecek ve şekillendirecek ve ileri sürecek inanç ve büyük neşe ve büyük acının kesinliği yaşıyor. Acı, kutsal acı: gel, ah gel yüreklerimize! Bulunmadığın yerde barış asla olmayacak. Siz hepiniz – ya da o zamanlar çok mu azdınız?- rüyanın güldüğü ve ağladığı siz hepiniz, eylem soluyan siz hepiniz, içinizde derin coşkuyu hisseden siz hepiniz, günümüzde çevremizde olan hırpani saçmalık ve süflilik için değil sefalet ve zorluk denen dava ve delilik ve gerçek sıkıntı için umutsuzluğa kapılmak isteyen siz hepiniz, bugün yalnız olan ve içinde içsel bir biçim, imge ve bastırılmış yaratıcı enerji ritmi barındıran siz hepiniz, yüreklerinizden buyurabilen siz hepiniz: sonsuzluk adına, ruh adına, hakiki yol olmak isteyen imge adına insanoğlu helak olmasın. Bugün kendisine zaman zaman proletarya, zaman zaman burjuva, zaman zaman yönetici kast denen gri-yeşil, kalın çamur ve her yerde, yukarıda ve aşağıda bulunan tiksindirici kütleden başka bir şey değildir. İnsanlar tarafından çarpıtılan bu korkunç itici tamahın, doymuşluğun, yozlaşmanın bundan böyle bizi kirletmesine ve boğmasına izin verilemez: hepsi sosyalizme çağrılmaktadır.
Bu bir ilk sözdür. Daha da fazlası söylenmelidir. Söylenecektir. Burada çağrılan ben ve diğerleridir.
Çev: Nesrin Aytekin
https://itaatsiz.org/?p=5545
submitted by karanotlar to u/karanotlar [link] [comments]


2020.07.29 15:23 griljedi GRRM - 2010 Söyleşileri

(2009 senesinde kayda değer bir söyleşi yoktu, bu yüzden doğrudan 2010'a geçildi.)
- Göz renkleriyle ilgili söylendi. Gerçek hayatta ancak yakınlarına gittiğimizde insanların göz renklerini gördüğümüzü ama kitaplarda karakterin göz renklerinin betimlendiğini ve sonraki bölümleri yazarken geri dönüp her birinin göz rengini kontrol etmek zorunda kalmak sersemletici bir şey diye ifade etmiş. Bu yüzden karakterlerin göz renklerini betimlediği için pişman. Ayrıca kahverengi gözlü kişilerin sıradan tasvir edildiğini ama renkli mavi, ela ve diğerleri gözlü kişilerin daha büyük işler yaptığını fark ettiğini ve bunu sinir bozucu olduğunu söyledi. Bu konuda kendini suçlu hissediyor (amacı bu değilmiş elbette, öyle denk gelmiş).
- Bir yazarın hikayeye hizmet etmek için gereken kadar çok bölüm yazmak için kendini nasıl disipline etmesi gerektiği bağlamında Braavos'ta Arya'nın yaşının geldiğinden bahsetti. Arya'nın Braavos'ta yaşadıkları şeylerle kendi başına değerli bir genç yetişkin romanı yapabilirdi.
- Tipik bir fantazide bir sihirbaz çıkar ve güçlü bir yıldırımla orduları darma duman eder ama gerçek bir orta çağ döneminde savaşta, büyük bir orduyu bir arada tutmanın sağlıksız koşulları nedeniyle daha çok insan hastalık yüzünden öldüğünden bahsetmiş. Dans kitabında bu hastalığın etkisine dair bir işaret vardı (Bu yüzden sonraki kitaplarda salgın hastalık görme ihtimalimiz kesinleşmiş gibi olabilir).
- Meereen düğümünün çözünürlüğünün Dans’ta tamamlanması gereken en önemli şey olduğunu ifade etmiş (Meereen konusunda çok zorlandığını biliyoruz).
- Sonunda, tüm hafta sonu herkese açık olarak söylediği en ilginç şey, yazının doğası ve ne yapmaya çalıştığı hakkında bazı yorumlardı. Saf iyi ve kötü fantezinin onun için ilginç olmadığını söyledi; Tolkien Sauron'u ustalıkla işlemiş olsa da 'kara lord' kötü adamlar yazan birçok kötü taklitçiye sahipti. Yüzüklerin Efendisi'nde en ilginç karakterlerin Boromir ve Denethor gibi daha kusurlu kahramanlar olduğunu kaydetti (Ötekilerin saf kötü olmadığı da böylece bir kere daha kesinlik kazandı sanırım ve elbette R’hllor tarafının saf iyi olmadığı da).
- Tüm kurgunun iki türe ayrılabileceğini söyledi: İyi adam, kötü adamı burnundan yumruklar ya da insan kalbi kendine karşı mücadele eder. Gerçekten sadece ikinci tür kurgu yazmakla ilgilendiğini söyledi.
- Hangi karakterler hikayeyi geliştirmesine en çok yardımcı oldu?
Hepsi. Başlangıça çoğunlukla yetişkin karakterler, çocuklar sadece sürüş için vardı ama şimdi çocuklar büyüyor ve bu, değişiyor.
- Sevimsiz karakterleri insancıllaştırma konusunda çok iyi olduğu ve Melisandre’nin öbür tarafını ne zaman göreceğimiz sorulmuş. O da bir sonraki kitapta onun POV’u olduğunu ve tüm karakterlerin özünde insan olduğunu göstermeyi sevdiğini, söyledi. Kara Lordlara inanmadığını, tüm kötülerin kendilerini kötü olarak görmediğinizi, muhtemelen Hitlerin kendisi kahraman sandığını söyledi. Bunun yansıtılması gerektiğini ifade etti.
- Serinin nasıl sona ereceğini bildiğini ama değiştirme hakkını saklı tuttuğunu ama sonuç olarak sonu bildiğini ifade etmiş.
- Şu an özellikle sevdiğiniz bir hikaye çizgisi var mı?
Dany'nin hikayesinin giderek daha fazla önem kazandığını söyledi fakat Meereene Düğümü ile mücadele ediyor. Bu yüzden zevk aldığını söyleyemez ama Arya'nın hikayesini yazmaktan gerçekten keyif alıyor. Onunla ilgili bütün bir Genç Yetişkin romanı yazabilirdi ama tüm hikayesi büyük romanın bir parçası değil. Bu kitap için 12 roman değerinde bilgisi var ve hepsine uyması zor (Daha sonraki yıllarda yetişkin Arya için Braavos romanı yazmak istediğinden bahsetmişti tekrardan, aslında ağzından kaçırdı, bu yüzden ölmeyeceğinden emin olunan bir karakter).
- Olaylar dizisi başlangıçta öngördüğünden ne kadar farklı?
Farklı değil - sadece daha fazlası. Karmaşık bir şekilde büyüdü, ancak onu bu şekilde seviyor çünkü ona gerçek geliyor (GRRM’in ilk taslağı tamamen değişti diye iddia edenlere gelsin bu. Önceki yıllarda da bunu ifade eden bir soru-cevabı var).
- Melisandre’nin Sam’den Kara Kapıyı göstermesini istediğini ama Sam’in bunu yaptığına dair bir şeyden bahsedilmediğinden bahsedilmiş. GRRM de Melisandre’nin kapıyı kendi başına bulduğundan emin olduğunu söyledi (yahut bulacak, Kara Kaleyi de terk etmedi ki daha).
- Altıncı kitap için Arya ve Sansa bölümlerinden birer tanesini yazdıp, hazırladığından bahsetmiş ama biz bu bölümleri zaten gördük.
- Eyrie’nin inşasında bir büyü vb. temel yok, sadece yavaş yavaş zamanla inşa edilmiş.
- Bazı bölümlerde isim yazılı ama bazılarında sıfat yazılı, neden?
Bunu kendiniz bulmanız gerekir.
- Seride dinin odak noktası artıyor mu?
Seride, Westeros’taki dinsel uyanış büyümeye devam edecek.
submitted by griljedi to asoiaf_tr [link] [comments]


2020.06.25 02:27 karanotlar Sosyalizme Çağrı (Marksizm Hakkında) – Gustav Landauer – 8

Sosyalizme Çağrı (Marksizm Hakkında) – Gustav Landauer – 8
https://preview.redd.it/0cjgl4rm9y651.jpg?width=1000&format=pjpg&auto=webp&s=46d0454eb54297ff9586631572550e16e3f66a34

Marksizm

Marksizm kültürsüzdür ve dolayısıyla her zaman alayla ve övünmeyle başarısızlıklara ve nafile girişimlere işaret eder ve oldukça çocuksu bir yenilgi korkusuna sahiptir.
Marksizm kültürsüz olandır ve dolayısıyla kitle-benzeri ve genel olan her şeyin dostudur. Onun açısından, Orta Çağ’a ait şehir cumhuriyetleri veya bir Köy İşareti veya bir Rus Mir’i (topluluk) ya da İsviçre Ortak Mülkü’i (Allmend) veya komünist koloni gibi bir şey sosyalizmle en az benzerliğe sahip olandır, fakat geniş, merkezileşmiş devlet şimdiden onun gelecekteki devletine oldukça çok benzemektedir. Kendisine küçük köylünün refah düzeyinin yükseldiği, yüksek vasıflı ticaretin serpildiği, biraz sefaletin olduğu bir dönemde bulunan bir ülkeyi gösterin, o size kibirlice burun kıvıracaktır: Karl Marx ve halefleri tüm sosyalistlerin en büyüğü Proudhon’a küçük burjuva ve küçük köylü sosyalisti diyerek, daha kötü bir suçlama yapamayacaklarını düşündüler. Bu suçlama ne doğru idi ne de aşağılayıcı idi çünkü Proudhon kendi ulusunun halkına ve zamanına ağırlıklı olarak da küçük çiftçilere ve zanaatkârlara büyük kapitalizmin muntazam ilerleyişini beklemeden nasıl hemen sosyalizme erişebileceklerini müthiş bir şekilde göstermiştir. Ancak ilerlemeye inananların hepsi bir zamanlar orada bulunan ve fakat gerçekliğe dönüşmeyenin olasılığı ile ilgili bizleri dinlemek istemiyor ve Marksistler ve onların görüşlerini bulaştırdığı kimseler, kendilerinin kutsal kapitalizmin yukarı doğru hareketi olarak adlandırdığı aşağı doğru hareketten önce mümkün olan bir sosyalizmden birilerinin söz etmesine tahammül edemiyor. Oysa bizler, efsanevi gelişme ve toplumsal süreçleri, insanların ne istediğinden, ne yaptığından, ne istemiş olabileceğinden ve ne yapmış olabileceğinden ayırmıyoruz. Ancak bizler biliyoruz ki tüm bu olanların, buna elbette irade ve eylem de dahil, belirleyiciliği ve zorunluluğu geçerlidir ve bunun istisnası yoktur; fakat bu yalnızca bir olgu sonrasında yani bir gerçeklik halihazırda orada olduktan sonra ve bu şekilde kendisi bir zorunluluk olduğunda böyledir. Bir şeyler olmadığında ise bu şeyler bu yüzden olası değildir çünkü örneğin acil çağrıların yöneltildiği ve aklın hararetle vazedildiği insanlar istemezlerdi ve makul olamazlardı. Aha! Marksistler zafer kazanmışçasına lafa karışacak, oysa Karl Marx bunun imkânı olmadığını öngörmüştü. Evet efendim, bizler cevap veriyoruz ve bu suretle O, sosyalizmin gelmemesi ile ilgili suçun belli bir kısmını üstlendi. Marx, o zamanlarda da ve çok sonraları da suçluları engelleyenlerden biriydi. Bizim fikrimize göre, insanlık tarihi, sırf kaynağı bilinmeyen süreçlerden ve pek çok küçük kitlesel olayların ve kusurların toplamından oluşmaz. Bize göre tarihin taşıyıcıları şahıslardır ve bize göre suçlu şahıslar da vardır. Proudhon’un, her peygamber, her elçi gibi, herhangi soğuk bir bilimsel gözlemciden daha güçlü bir şekilde, genellikle muazzam zamanlarda halkını en güzel ve en doğal olasılık olarak düşündüğü şeye yönlendirmenin imkânsızlığını hissedemeyeceğine inanan kimse var mı? Gerçekleştirmeye inanmanın, büyük fiillerin, vizyoner davranışların ve insanoğlunun havarilerinin ve liderlerinin acil yaratıcılığının bir parçası olduğunu düşünen herhangi biri, onları kötü bilir. Onların kutsal gerçeklerine iman muhakkak ki bunun bir parçasıdır, fakat insanlığa dair ümitsizlik ve imkânsızlık hissi de böyledir! Büyük değişim ve yenilenme her nerede yaşanmışsa, değişimi meydana getiren mutat etken kesinlikle imkânsız ve inanılmaz olandır.
Fakat milliyetçiler tok halk sınıfları için 1870’lerden beri ne idiyse, Marksizm de yoksul kitleler için tam olarak odur: Başarıya tapanlar. Bu yüzden bizler, “materyalist tarih anlayışı” teriminin bir başka, daha doğru olan anlamını kavrıyoruz. Evet gerçekten de Marksistler kelimenin sıradan, kaba, popüler anlamıyla materyalisttir ve tıpkı milliyetçi andavallar gibi idealizmi indirgemeye ve yok etmeye çalışırlar.
Fakat Marksizm kültürsüzdür ve dolayısıyla her zaman alayla ve övünmeyle başarısızlıklara ve nafile girişimlere işaret eder ve oldukça çocuksu bir yenilgi korkusuna sahiptir. Deneyler ya da başarısızlıklar diye adlandırdığından başka hiçbir şeyi bu kadar hor görmez. Özellikle bu tür idealizm korkusunun, hevesin ve kahramanlığın çok az örtüştüğü Alman halkı için bu, rezil bir çöküşün utanılacak bir işaretidir, öyle ki bu tür acınası karakterler kendi esir edilmiş kitlelerinin liderleridirler. Fakat milliyetçiler tok halk sınıfları için 1870’lerden beri ne idiyse, Marksizm de yoksul kitleler için tam olarak odur: Başarıya tapanlar. Bu yüzden bizler, “materyalist tarih anlayışı” teriminin bir başka, daha doğru olan anlamını kavrıyoruz. Evet gerçekten de Marksistler kelimenin sıradan, kaba, popüler anlamıyla materyalisttir ve tıpkı milliyetçi andavallar gibi idealizmi indirgemeye ve yok etmeye çalışırlar. Milliyetçi burjuva, Alman öğrencilerden ne anlam çıkarttıysa, Marksistler de geniş proleterya kesimlerinden onu, gençliği, yabaniliği, cesareti olmayan, herhangi bir girişimde bulunurken neşesiz, hizipsiz, aykırı düşüncesiz, orijinal ve bireysel olmayan ödlek küçük adamı çıkartmıştır. Fakat bunların hepsine ihtiyacımız var. Girişimlere ihtiyacımız var. Bin adamın Sicilya’ya sevk edilmesine ihtiyacımız var. Bu değerli Garibaldi-mizacına ihtiyacımız var ve başarısızlık üstüne başarısızlığa ve hiçbir şey tarafından korkutulamayan, başarıncaya kadar, bizler bitirinceye kadar, bizler fethedilemez oluncaya kadar, sıkı tutan ve dayanan ve tekrar tekrar yeniden başlayan zorlu mizaca ihtiyacımız var. Yenilgiler, yalnızlıklar, aksilikler tehlikesini üstlenmeyen kim olursa olsun hiçbir zaman zafer elde edemeyecektir. O siz Marksistler, sırtından bıçaklamak olarak adlandırdığınız şeyin dışında hiçbir şeyden korkmayan sizler, bunun kulağınıza ne kadar kötü geldiğini biliyorum. Sırtından bıçaklamak ifadesi sizin özel lügatinize ait ve belki de biraz haklılık payı var. Zira sizler düşmana yüzünüzden çok sırtınızı gösteriyorsunuz. Sizin kuru mizacınızın yapıcı Proudhon’u ve yıkıcı Bakunin’i ya da Garibaldi gibi ateşli mizaçları nasıl itici ve nahoş bulduğunu ve onlardan nasıl derinden nefret ettiğini biliyorum. Latin veya Kelt her şey, açık havanın ve vahşiliğin ve girişimin kokusunu alan her şey sizin için handiyse utanç vericidir. Kendinizi aptallık dediğiniz özgür, kişisel ya da gençlikle ilgili her şeyi partiden, hareketten ve kitlelerden dışlamaya yetecek kadar bezdirdiniz. Hakikaten de sistematik aptallık yerine – ki siz buna bilimimiz diyorsunuz – tahammül edemediğiniz hevesle dolup taşan fevri insanların kızgın-başlı aptallıklarına sahip olsaydık, işler sosyalizm için çok daha iyi olurdu. Evet, gerçekten de bizler sizin deney dediğiniz şeyi yapmak istiyoruz. Girişimlerde bulunmak istiyoruz. Yürekten yaratmak istiyoruz ve sonra, eğer gerekiyorsa zafere kavuşup toprak görünene kadar mahvolmak ve yenilgiye katlanmak istiyoruz. Beti benzi atmış, uyuşuk insanlar, kinik ve kültürsüz insanlarımızı yönlendiriyor; gelişmeleri beklemek yerine kırılgan bir gemiyle bilinmeyene doğru açık denizlere açılmayı tercih eden Kolomb mizaçlılar nerede? Bu gri suratlara gülecek olan genç, neşeli muzaffer Kızıllar nerede? Marksistler bu tür sözleri – ki bunlara bozulma diyorlar – bu tür heveskar bilimsel olmayan meydan okumaları duymaktan hoşlanmıyorlar. Biliyorum ve tam da bu nedenle bunları kendilerine söylemekten dolayı çok iyi hissediyorum. Onlara karşı kullandığım argümanlar sağlam ve tutarlı fakat onları argümanlarla çürütmek yerine alay ve kahkaha ile ölümüne sinirlendirdim ki bu da bana yakışır.
Bu yüzden kültürsüz Marksist, tümüyle çöküş halindeki kapitalizmin, sosyalist örgütle karşılaşabileceğini – Fransa’daki Şubat Devrimi sırasında olan da buydu – bir an olsun düşünmek için fazla zeki, aklı başında ve dikkatlidir. Tıpkı çöküş çağlarında, özellikle Almanya, Fransa, İsviçre ve Rusya’da korunmuş olan Orta Çağlar’daki yaşayan toplum biçimlerini, bunların gelecek sosyalist kültürün tohumlarını ve canlı kristallerini içerdiğini teslim etmek yerine öldürmeyi ve kapitalizmde boğmayı tercih etmesi gibi. Ancak biri Marksiste ekonomik koşulları mesela 19. Yüzyıl ortalarından sonra kasvetli fabrika sitemi, kırsal kesimdeki nüfus azalması, kitlelerin ve sefaletin homojenleşmesi, gerçek ihtiyaçlar yerine dünya pazarına bağlı ekonomisi ile İngiltere’deki durumu gösterse, O toplumsal üretimi, işbirliğini, ortak mülkiyetin başlangıcını görür. Kendini evindeymiş gibi hisseder.
Gerçek Marksist, henüz tereddütlü bir hal almamış ve ödün vermeye başlamamış ise (günümüzde elbette ki bu nesli tükenen Marksistler epey bir zamandır her tür ödünü veriyor) çiftlik kooperatifleri, kredi kooperatifleri ya da işçi kooperatifleri fevkalade gelişme gösterseler bile bunlarla herhangi bir şey yapmak istemiyor. Öte yandan kapitalist alışveriş mağazaları tümüyle farklı bir izlenim bırakıyor bu Marksist’in üzerinde. Çünkü verimsiz hırsızlık ve gasp ve değersiz çöpün satışı için çok fazla örgütsel ruh bunlara harcandı.
Fakat herhangi bir Marksist şu büyük, belirleyici soru ile hiç alakadar olmuş mudur: Dünya pazarı için ne üretilmiştir, tüketicilerin üstüne ne boşaltılmıştır? Nazarları her zaman sadece kendilerinin toplumsal üretim dediği kapitalist üretimin dış, önemsiz, yapay biçimlerine kilitlidir ki şimdi biz de bunu tartışmalıyız.
Marksizm, teknoloji ve teknolojinin ilerleyişinden daha önemli, daha harika, daha kutsal hiçbir şey tanımayan kültürsüz bir uyuşuktur. Böyle bir uyuşuğu, bitmez tükenmez kişiliğinin cömertliği ve zenginliği ve de ruh ve yaşam için önemi bakımından İsa ile karşı karşıya getirin – ki kendisi çok büyük bir sosyalisttir -, bunu, haç üstünde yaşayan İsa’nın önüne ve insanların ulaşımı ya da nakliye için yeni bir makinenin önüne getirin. Bu kişi dürüstse ve kültürel iki yüzlü değilse eğer, çarmıha gerilmiş İnsan Oğlunu tümüyle faydasız ve gereksiz bir fenomen olarak görecek ve gidip makinenin ardından koşacaktır.
Ve buna rağmen, kalbin ve ruhun bu sessizce, sakince acı çeken büyüklüğü zamanımızın tüm ulaşım makinelerine göre gerçekte ne kadar daha fazla kişiyi harekete geçirmiştir!
Ve buna rağmen insanlığın haçı üzerinde sessizce, sakince acı çeken bu büyüklük olmaksızın zamanımızın tüm ulaşım makineleri nerede olurdu?
Bu da burada söylenmeliydi, gerçi sadece hâlihazırda bilenler bunun ne anlama geldiğini rahatlıkla anlayacaktır.
Marksizm’in kökenini anlamanın anahtarı, teknoloji için ilerleme yalakalarının sınır tanımayan referanslarıdır. Marksizm’in babası, ne tarih çalışması ne de Hegel’dir. Ne Smith’tir, ne de Ricardo; ne de Marksist-öncesi sosyalistlerden biridir. Ne devrimci demokratik koşuldur ne de insanlar arasında kültür ve güzellik için irade ve özlemdir. Marksizm’in babası buhardır.
Kocakarılar kahve telvesinden kehanette bulunur. Karl Marx buhardan kehanette bulundu.
Marx’ın sosyalizme benzerlik olarak düşündüğü, sosyalizm öncesi acil hazırlık aşaması, kapitalizm içerisinde buhar makinesinin teknik gerekliliklerinden kaynaklanan üretim tesisinin örgütlenmesinden başka bir şey değildi.
Bu cihetle birbirinden tümüyle farklı iki merkezileşme biçimi bu noktada birleşti: kapitalizmin ekonomik merkezileşmesi, kendi çevresinde mümkün olan en fazla parayı, emeği temerküz ettiren zengin adam ve güç merkezi olarak iş makinelerine sahip olması ve çalışan insanları kendisine yakın tutması gereken sanayi tesisinin, buhar-makinesinin teknik merkezileşmesi. Bu da büyük imalat tesislerini ve rafine iş bölümünü yarattı. Bu itibarla, kapitalizmin ekonomik merkezileşmesinin tamamı – birkaç izole vaka hariç – teknik tesisin merkezileşmesini gerektirmedi. Buhar makinesi yerine insan çalışması-enerjisi ya da basit el- veya ayak ile çalıştırılan makinelerin kullanımı nerede ucuzsa orada kapitalist, fabrika yerine ev endüstrisinin köylerdeki kırsal kesimlerde ve tarlalarda yayılmasını tercih eder. Bu cihetle buhar makinesinin teknik gereksinimleri büyük fabrika binalarını ve fabrikalarla ve kiralık konutlarla dolu büyük şehirleri üretmiştir.
Marksizm’in kökenini anlamanın anahtarı, teknoloji için ilerleme yalakalarının sınır tanımayan referanslarıdır. Marksizm’in babası, ne tarih çalışması ne de Hegel’dir. Ne Smith’tir, ne de Ricardo; ne de Marksist-öncesi sosyalistlerden biridir. Ne devrimci demokratik koşuldur ne de insanlar arasında kültür ve güzellik için irade ve özlemdir. Marksizm’in babası buhardır.
Köken olarak birbirinden ayrı ve tümüyle farklı bu iki merkezileşme biçimi, güçlü karşılıklı etkileri doğal olarak birleştirdi ve uyguladı. Kapitalizm buhar makinesi vasıtasıyla son derece hızlı gelişme gösterdi. Ancak teknik bakımdan merkezileşmiş kurumları, özellikle de daha çok kırsal kesimden işçilerin temerküzü ile – ki bu eğilim günümüzde de halen ivme kazanmaya devam etmektedir – kapitalizm, buhar ve su gücünün elektrik dağılımını güçleştirmektedir. Ki uygulamada doğası gereği merkezkaç bir etkiye sahip olacaktır. Yine de enerjinin söz konusu elektrik iletiminin küçük ayrı atölyelerin kapitalist sömürüsünü ürettiği de yadsınamaz. Örneğin Solingen’in bıçak-ağzı endüstrisi aynı zamanda küçük sanayi ve el sanatlarını olumlu bir şekilde güçlendirmiştir. Gelecekte bu potansiyel küçük sanayinin ve el sanatlarının yenilenmesine sebep olacak ve enerji ve motorları istihdam etmek için kooperatif örgütlerine geniş imkânlar sunacaktır.
Teknolojinin ve sermayenin merkezileşmesinin söz konusu bileşimi sonradan yüksek yoğunluklu kapitalist merkezileşmenin – ticaret, bankacılık, toptan ve perakende ticaret, ulaşım, vs. – daha çok ilerlemesine yol açmıştır.
Yine de genellikle bu ikisinden bağımsız olarak üçüncü bir merkezileşme günümüzde gelişti: devlet bürokrasisinin ve askeri sistemin merkezileşmesi. Devasa fabrikalar ve kiralık konutlara ek olarak, bir başka devasa bina grubu şehirlerde yükseldi: bürokratların kışlaları (bu kamu binalarının her birinde yüzlerce küçük oda, her gri odada bir, iki ya da üç yeşil masa ve her yeşil masada, kulak arkalarında bir kalem ve ellerinde beslenme çantası bulunan, bir, iki ya da üç esneyen küçük memur) ve (binlerce güçlü genç adamın faydasız sporla zaman geçirdiği – spor, faydalı bir iş sonrası sadece dinlenmeye hizmet etmelidir – sıkıldığı ve her tür cinsel aptallık ve müstehcenlikle uğraştığı) askerlerin kışlaları.
Tüm bu merkezcilikten kaynaklanan bu kadar kültürsüzlükle, aşırı kalabalıklaşma ile, yeryüzünden ve kültürden uzaklaştırma ile, bu kadar emek israfı ile, verimsiz çalışma ve aylak aylak gezinmeden dolayı aşırı yüklenme ile, bu kadar anlamsız sefalet ile bizler zamanımızın ilave kışlalarının giderek daha çok sayıda ve büyük olduğunu – ıslahhaneler, hapishaneler ve cezaevleri ve genelevler – görüyoruz.
Marksistler kendi doktrinlerinin sırf teşebbüslerin teknik merkezileşmesinin bir ürünü olduğunu reddettiği zaman bizler, işin aslı, kasvetli, çirkin, tek tip, sınırlayıcı ve baskıcı merkezciliğin tüm biçimlerinin, bir dereceye kadar, Marksizm için emsal olduğunu ve Marksizm’in kökenini, gelişmesini ve yayılmasını etkilediğini kabul etmeliyiz. Bu bakımdan gerçek Marksistlerin şu anda neredeyse yalnızca çavuş, küçük memur ve bürokratların hâkim olduğu ülkelerde, yani Prusya ve Rusya’da bulunması şaşırtıcı değildir. Kaba müstebitliği ile “disiplin” kelimesi Prusya ordusu ve Alman Prusya Sosyal Demokrasisi’ndeki sıklıkta başka hiçbir yerde bu kadar duyulmamaktadır. Yine de bu merkezileştirmelerden hiçbiri, buharın teknik merkezileşmesi hariç, adına gerçekten ve tam olarak “sosyalizm” denebilecek bir ucube üretmeleri için tesis edilmemiştir.
Şiirsel olmayan Marx’ın lirik bir biçimde söylediği gibi sosyalizm hiçbir zaman kapitalizmden “çiçek açmayacak”tır fakat onun doktrini ve partisi – Marksizm ve Sosyal Demokrasi- buhar enerjisinden gelişmiştir.
İşçilerin ve zanaatkârların ve köylülerin kızları ve oğullarının yurtlarından nasıl uzaklaştığını ve göçmen mahsul-toplayıcılarından oluşan ordularla nasıl yer değiştirdiğini izleyin! Her sabah binlercesinin nasıl fabrikalara girdiğini ve akşamleyin nasıl yeniden tükürüldüklerini izleyin!
Komunist Manifesto’da Marx ve Engels, kendi sosyalizmlerinin başlangıcı için “en gelişmiş ülkeler” için teklif ettikleri önlemlerden biri olarak (kapitalizmden gelen nurun tasviri ve önsezisi olarak değil), “herkes için aynı çalışma zorunluluğu, özellikle tarım için, sanayi ordularının tesisi,” ifadesini kullanmıştır. Bu tür bir sosyalizm muhakkak ki kapitalizmin örselenmemiş, daha fazla gelişmesinden doğar!
Buna, kapitalistlerin ve servetlerinin sayısı sanki daha az olabilirmiş gibi bakan kapitalist temerküzü ekleyin. Zamanımızın merkezileşmiş devletinin her yerde hazır ve nazır olan hükümet modelini de ekleyin ve son olarak sanayi makinelerinin gitgide daha fazla mükemmelleşmesini, iş bölümünün giderek artmasını, vasıfsız makine operatörünün eğitimli zanaatkârın yerini almasını ekleyin. Fakat tüm bunlar abartı ve karikatürleştirilmiş bir ışıkta değerlendirilmektedir zira hepsinin bir başka yönü vardır ve bunlar hiçbir zaman şematik, lineer olmayan gelişmeler değildir. Bunlar, çeşitli eğilimlerin mücadelesi ve dengesidir fakat Marksizm’in gördüğü her şey, her zaman garip bir şekilde basitleştirilmekte ve karikatürleştirilmektedir. Son olarak, çalışma saatlerinin giderek azalacağına ve insanların giderek daha verimli olacağına dair ümidi de ekleyin: sonra geleceğin devleti sona erer. Marksistlerin gelecekteki devleti: hükümet, kapitalist ve teknolojik merkezileşme ağacındaki çiçek.
Yine de eklenmelidir ki Marksist, özellikle boş hayallerini düşlerken – ki bir rüya hiçbir zaman daha boş ve tatsız olamaz ve hayal gücü kıt hayalciler diye birileri var olmuşlarsa eğer, Marksistler bunların en kötüleridir. Merkeziyetçiliğini ve ekonomik bürokrasisini günümüz devletlerinin ötesine taşır ve malların üretimini ve dağıtımını düzenlemek ve yönetmek için bir dünya örgütünü savunurlar. Bu Marx’ın enternasyonelciliğidir. Enternasyonelde eskiden her şeyin Londra-merkezli genel konsey tarafından düzenlenip burada her şeye karar verilmesinin beklenmesi ve bugün Sosyal Demokrasi’de tüm kararların Berlin’de alınması gibi, bu dünya üretim otoritesi de bir gün her kaba bakacak ve defterinde kayıtlı her bir makine için [gerekli] yağ miktarına sahip olacaktır.
[Soğanın] bir katı daha [açılacak] ve Marksizm tanımımız bitecek.
Ve yine de müteakip ifade proleterlerin devrimciler olarak doğduğu iddiasından daha doğrudur: proleterler kültürsüz uyuşuk doğanlardır. Marksist, küçük burjuvadan çok aşağılayıcı bir biçimde bahseder fakat küçük burjuva denilebilecek yaşamın her niteliği ve alışkanlığı ortalama bir proleterin özelliğidir, tıpkı, mateessüf, hapishanelerdeki ve cezaevlerindeki hücrelerin çoğunda dahi kültürsüz uyuşukların olması gibi.
Bu insanların sosyalizm dediği örgüt biçimleri tümüyle kapitalizm içinde çiçek açar; fakat bu örgütler – buhar kanalıyla sürekli genişleyen bu fabrikalar – halen daha özel teşebbüslerin, sömürücülerin ellerindedir. Mamafih şimdiden gördük ki bunların rekabet ile daha da az sayıya düşürülmesi beklenmektedir. Kişi bunun ne anlama geldiğini net bir şekilde gözünde canlandırmalıdır: önce yüz bin – sonra birkaç bin – sonra birkaç yüz – sonra 70 ya da 50 – sonra mutlaka canavar gibi devasa birkaç müteşebbis.
Bunların karşısında işçiler, proleterler durmaktadır. Bunlar giderek daha da çoğalmaktadır, orta sınıflar yok olmaktadır ve işçilerin sayısının artmasıyla makinelerin sayısı, yoğunluğu ve gücü de büyümektedir. Böylece sadece işçilerin sayısı değil, işsizlerin, sözde yedek sanayi ordusunun sayısı da artmaktadır. Bu tanıma göre, kapitalizm çıkmaza varacak ve buna – kalan birkaç kapitaliste – karşı mücadele, değişimden çıkarı olan sayısız ıskat edilmiş kitle açısından giderek daha da kolay hale gelecektir. Dolayısıyla hatırlanmalıdır ki Marksist doktrinde her şey içkindir, gerçi terim başka bir alandan alınmış ve yanlış uygulanmıştır. Burada hiçbir şeyin özel çaba ya da akli iç görü gerektirmediği, her şeyin düzgün bir şekilde toplumsal süreçten çıktığı anlamına gelir. Sözde sosyalist örgüt biçimleri hâlihazırda kapitalizmde içkindir. Benzeri şekilde proleteryada da mevcut koşullara aldırışsızlık içkindir, yani sosyalizme temayül, devrimci zihniyet proleterlerin bütünleyici bir unsurudur. Proleterlerin kaybedecek hiçbir şeyi yoktur; kazanacakları bir dünya vardır!
Ne kadar güzel, hakikaten ne kadar da şiirsel bir ifadedir, bu (ki ne Marx’tan ne de Engels’den çıkar) ve ne kadar da iddia edildiği gibi gerçeği barındırır.
Ve yine de müteakip ifade proleterlerin devrimciler olarak doğduğu iddiasından daha doğrudur: proleterler kültürsüz uyuşuk doğanlardır. Marksist, küçük burjuvadan çok aşağılayıcı bir biçimde bahseder fakat küçük burjuva denilebilecek yaşamın her niteliği ve alışkanlığı ortalama bir proleterin özelliğidir, tıpkı, mateessüf, hapishanelerdeki ve cezaevlerindeki hücrelerin çoğunda dahi kültürsüz uyuşukların olması gibi. Dilimden sürçen bu “mateessüf” ile ben elbette hiçbir şekilde kültürlü insanların özgür olmasına hayıflanmış değilim fakat yoksul aptallar, şartların kurbanları, bu yüzden yasal olarak tesis edilmiş sözleşmeleri ihlal etmek zorunda kalanlar açısından hakikaten üzücüdür. Tıpkı dünyada olan her şeyin olması gerektiği gibi, bunun insan ruhundaki sözleşmenin yerini alan asi zihniyetin bir sonucu bile olmaması gibi. Aslında bozdukları sözleşme, mizaçlarında, düşüncelerinde, hem dertlilerini ve hatta bazen de kendilerini kötü idare etme biçimlerinde, genellikle, en az diğer insanların çoğunda olduğu kadar, sıkı bir biçimde yaşar.
Burada bahsettiğimiz şey proleteryanın kültürsüz zihniyetinin ki laf arasında bu Marksizm’in kültürsüzlüğü sistematikleştirmesinin nedenlerinden biridir, proleterya tarafından da çok iyi anlaşılmış olmasıdır. Hiçbir istisnai vasıf olmayan ortalama bir proleteryayı kullanışlı bir parti liderine dönüştürmek için sadece dilin eğitimle çok sığ yaldızlanması gerekmektedir – bu da en hızlı ve en ucuz, adına parti okulları denen polikliniklerde yapılmaktadır.
Böylece bunlar ve diğer parti liderleri doğal bir biçimde proleteryanın toplumsal gereklilikle devrim yaptığını, en azından bunların çok azının – ki ne de olsa giderek çok daha az sayıda insanı ihtiva etmekte ve tabiatı gereği giderek daha kırılgan bir hale gelmektedirler – kapitalizmi aşmak için halen gerekli olduğunu (vazeden) Marksist doktrine sıkıca yapışmaktadırlar.
sosyalizmlerinin tıpkı tüm kapitalizm ve tasnif etme biçimlerini ve nihai tekamülüne ilerlemek için bugün mevcut olan tek biçimlilik ve benzeşme (leveling) eğilimine izin vermesi gibi, proleterya da kendi sosyalizmine sürüklenmektedir. Kapitalist teşebbüsün proleteryası, devlet proleteryası haline dönüşür ve bu tür bir sosyalizm başladığında proleterleşme gerçekten de tahmin edildiği gibi devasa oranlara ulaşır. İstisnasız herkes devletin bir çalışanı olur.
Kapitalizm, kendi kaçınılmaz çöküşüne yol açan yukarıda listelenmiş faktörlere ek olması bakımından bir başka içkin tehlikeyi, krizleri içermektedir. Alman Sosyal Demokrasi programının öylesine güzel ve öylesine gerçek Marksist terimlerle söylediği gibi (aksi takdirde gerçek olmayan çeşitli unsurlar dalabilir, ki bu programın yapıcıları da muhaliflerine şimdilerde revizyonist demektedir): üretim güçleri çağdaş toplumun kapasitesinin ötesinde büyümektedir. Bu ifade, üretim biçimlerinin çağdaş toplumda giderek daha fazla sosyalistleştiğini ve bu biçimlerin sadece doğru mülkiyet biçiminden yoksun olduğunu vazeden hakiki Marksist öğretisini içermektedir. Onlar buna toplumsal mülkiyet demektedir fakat kapitalist fabrika sistemine toplumsal üretim dedikleri zaman (bunu sadece Marx, Kapital’inde yapmış değildir, günümüz Sosyal Demokratları da şu anda etkin programlarında günümüz kapitalizm biçimlerindeki çalışmaya toplumsal çalışma demektedir) sosyalist emek biçimlerinin asıl (real) çıkarımlarını biliyoruz. Tıpkı kapitalizmdeki buhar teknolojisinin üretim biçimlerini sosyalist emek biçimi olarak düşündükleri gibi, merkezileşmiş devletin de toplumun toplumsal örgütlenmesi olarak, bürokratik yönetilen devlet mülkünü de ortak mülkiyet olarak düşünmektedirler! Bu insanların gerçekten de toplumun ne anlama geldiğine dair hiçbir insiyakı yoktur. Toplumun sadece toplumların toplumu, bir federasyon, yalnızca özgürlük olabileceğine ilişkin en ufak bir fikirleri bile yok. Dolayısıyla sosyalizmin anarşi ve federasyon olduğunu bilmiyorlar. Onlar sosyalizmin hükümet olduğuna inanıyorlarken kültüre susamış diğerleri sosyalizmi yaratmak istiyorlar çünkü kapitalizmin çözülmesinden ve sefaletinden ve beraberindeki yoksulluk, ruhsuzluk ve baskıdan – ki bu, ekonomik bireyselciliğin sadece öteki yüzüdür – kaçmak istiyorlar. Kısaca, devletten toplumların toplumuna ve gönüllü birliğe kaçmak istiyorlar.
Çünkü bu Marksistlerin de dediği üzere, sosyalizm hala, tabiri caizse vahşice ve şuursuzca üreten müteşebbislerin özel mülküdür. Ve bunlar sosyalist üretim güçlerine (bunları buhar gücü, mükemmelleştirilmiş üretim makineleri ve bol bol bulunan proleter kitleleri olarak okuyun) sahip oldukları için, yani bu durum, büyücü çırağının elindeki sihirli sopa gibi olduğundan; sonuç, malların akını, fazla üretim ve karmaşa olmalıdır. Diğer bir deyişle ayrıntılar ne olursa olsun krizler birbirini takip etmeli, her daim meydana gelmelidir, en azından Marksistlerin düşüncesine göre, çünkü istatistiksel anlamda kontrolü elinde bulunduran ve yöneten dünya devlet otoritesinin düzenleyici fonksiyonu, kendi kötücül aptal görüşlerine göre hâlihazırda var olan sosyalist üretim biçimi ile yürümek zorundadır. Bu kontrol otoritesi yokken “sosyalizm” hala kusurludur ve kargaşa çıkmalıdır. Kapitalizmin örgüt biçimleri iyidir fakat düzen, disiplin ve sıkı merkezileşmeden yoksundur. Kapitalizm ve hükümet bir araya gelmelidir ve devlet kapitalizminden bahsedeceğimiz yerde, bu Marksistler, sosyalizmin burada olduğunu söyler. Fakat sosyalizmlerinin tıpkı tüm kapitalizm ve tasnif etme biçimlerini ve nihai tekamülüne ilerlemek için bugün mevcut olan tek biçimlilik ve benzeşme (leveling) eğilimine izin vermesi gibi, proleterya da kendi sosyalizmine sürüklenmektedir. Kapitalist teşebbüsün proleteryası, devlet proleteryası haline dönüşür ve bu tür bir sosyalizm başladığında proleterleşme gerçekten de tahmin edildiği gibi devasa oranlara ulaşır. İstisnasız herkes devletin bir çalışanı olur.
Kapitalizm ve devlet bir araya gelmelidir – bu hakikatte Marksizm’in idealidir. Kendi ideallerini duymak istemeseler de bizler bu gelişme eğilimini teşvik etmek istediklerini görüyoruz. Devletin muazzam gücünün ve bürokratik viraneliğinin, sırf komünal yaşamımız ruhunu kaybettiği için, adalet ve sevgi, ekonomik birlikler ve küçük toplumsal organizmaların çiçeklenen çeşitliliği kaybolduğu için gerekli olduğunu görmüyorlar. Zamanımızın tüm bu derinden çürümüşlüğüne dair hiçbir şey görmüyorlar: ilerleme halisünasyonu görüyorlar. Teknoloji ilerler, elbette. Aslında her zaman olmasa bile pek çok kültür döneminde bunu yapar – teknik ilerlemesi olmayan kültürler de vardır. Teknoloji, özellikle çürüme, ruhun bireyselleştiği ve kitlelerin atomlaştığı dönemlerde ilerler. Bu tam da bizim bakış açımızdır. Zamanın rezilliği ile birlikte gerçek teknoloji ilerlemesi – bir kez olsun Marksistler için Marksistçe konuşmak adına – ideolojik üst yapı, yani Marksistlerin ilerici sosyalizm Ütopyası için gerçek, maddi temeldir. Ancak sadece ilerleyen teknoloji kendi küçük ruhlarına yansımakla kalmaz zamanın diğer eğilimleri de, kapitalizm de onların gözünde ilerlemedir ve onlar için merkezileşmiş devlet, ilerlemedir. Burada sözde materyalist tarih anlayışının dilini Marksistlerin kendilerine uyguluyor olmamız sırf ironi için değildir. Bunlar bu tarih anlayışını bir yerlerden aldılar ve şimdi biz de bunu bildiğimize göre, onu nerede bulduklarından önce, daha net bir şekilde söyleyebiliriz: bu anlayışı tümüyle kendi özlerinde buldular. Evet, gerçekten de Marksistlerin ruhsal yapıların ve düşünüşün zamanın koşulları ile ilişkisine dair söyledikleri, tüm çağdaşları için hakikaten doğrudur. Burada çağdaşlar derken tüm yaratıcı olmayanlar, karşı koymayanlar, hiçbir içsel temeli ve ruhsal şahsiyeti olmayanlar, sadece çocuk ve zamanlarının dışavurumu olanlar anlaşılmalıdır. Yine kültürsüz gayretkeşe ve Marksist’e geldik. Marksist için kendi ideolojisinin sadece zamanımızın kötülüğünün üstyapısı olması oldukça doğrudur. Çürüme zamanlarında aslında zamanın dışavurumu olan ruh-suzluk hüküm sürer ve dolayısıyla bugün de Marksistler ağır basmaktadır. Kültür ve icra zamanlarının – kendilerinin ilerleme dediği – çöküş zamanlarından ortaya çıkamayacağını bilemiyorlar fakat bu zamanlar, doğaları gereği hiçbir zaman kendi zamanlarına ait olmayan kişilerin ruhlarından gelir. Bunların, büyük değişim zamanlarında tarih olarak adlandırılacak olanın ne kültürsüz ve uysal çağdaşlarla ne de toplumsal süreçlerle elde edilmediğini, aksine izole ve yalnız insanlarla başarıldığını bilemezler ve anlayamazlar ki bu insanlar izole edilmiştir çünkü halk ve toplum onların içinde evdedir ve hem onlara hem de onlarla birlikte kaçarlar.
Kapitalizm kesinlikle ne birden bire Marksistler’in “sosyalizmine” dönüşme, ne de revizyonistlerin sosyalizmine doğru gelişme eğilimi içinde değildir. Bu nedenle de ancak utangaç bir sesle çağrılabilir. Zamanımızda gerileme – bizim durumumuzda kapitalizm – kültür ve genişlemenin diğer zamanlarda sahip olduğu kadar bir canlılığa sahiptir.
Hiç şüphesiz Marksistler; yozlaşmamızın ön ve arka cephelerinin, kapitalist üretim ve devlet koşullarının bir araya getirilmesi halinde bunların ilerlemesi ve gelişmesinin amacına ulaşacağına ve böylelikle adalet ve eşitliğin tesis edileceğine inanır. İster önceki devletlerin ister dünya devletlerinin varisi olsun, şümullü ekonomik devletler, cumhuriyetçi ve demokratik bir yapıdır ve gerçekten de bu tür bir devletin yasalarının tüm avamın refahını temin edeceğine inanır, zira devleti avam oluşturur. Burada, tüm sönük fantezilerin bu en acınası noktasında bastırılamayan kahkahaları patlatmamız için bize izin verilmelidir. Aslında doymuş burjuva Ütopyasının bu tip aynadaki eksiksiz görüntüsü sadece kapitalizmin bozulmamış laboratuvar gelişmesinin bir ürünü olabilir. Şahsiyetsizleştirilmiş kültür ve çöküş çağının bu mükemmel idealine, bu cüceler hükümetine daha fazla zaman harcamayacağız. Gerçek kültürün boş değil, uygulanmış olduğunu ve gerçek toplumun, bireylerin bağlayıcı niteliklerinden, ruhtan, topluluklar yapısından ve birlikten çıkan gerçek, küçük yakınlıklar çeşitliliği olduğunu göreceğiz. Marksistlerin işbu “sosyalizmi”, gelişeceği varsayılan devasa bir guatrdır. Asla korkmayın, yakında gelişmeyeceğini göreceğiz. Fakat bizim sosyalizmimiz insanların yüreklerinde büyümelidir. Birbirine ait kişilerin yüreklerinin birlik ve ruh içinde büyümesine sebep olmak ister. Bunun alternatifi, pigme-sosyalizm ya da ruhun sosyalizmi değildir zira kitlelerin Marksistleri, hatta revizyonistleri bile takip etmesi halinde, kapitalizmin kalacağını çok yakında göreceğiz. Kapitalizm kesinlikle ne birden bire Marksistler’in “sosyalizmine” dönüşme, ne de revizyonistlerin sosyalizmine doğru gelişme eğilimi içinde değildir. Bu nedenle de ancak utangaç bir sesle çağrılabilir. Zamanımızda gerileme – bizim durumumuzda kapitalizm – kültür ve genişlemenin diğer zamanlarda sahip olduğu kadar bir canlılığa sahiptir. Gerileme tümüyle köhnelik, çöküş temayülü ya da köklü değişiklik demek değildir. Gerileme, batış, halksızlık, ruhsuzluk Çağı yüzyıllarca veya bin yıl sürebilir. Gerileme, bizim durumumuzda kapitalizm, zamanımızda tam da çağdaş kültür ve genişlemede bulunmayan bu zindelik nisabına sahiptir. Gerileme, bizler sosyalizm için toplanmayı başaramadığımız ölçüde güç ve enerjiye sahiptir. Yüz yüze kaldığımız seçim sosyalizmin bir biçimi ya da diğeri arasında değil, basitçe kapitalizm veya sosyalizm, toplumun devleti, ruhsuz(luk) veya ruh arasındadır. Marksizm doktrini, kapitalizm dışına yönlendirmez. Ya da Marksizm doktrininde yer alan kapitalizmin zaman zaman Baron Münchhausen’ın kendi domuz kuyruğu ile tuhaf bir bataklıktan fantastik bir biçimde çıkma başarısını göstermesinin, yani, kapitalizmin kendi gelişmesinin faziletiyle kendi bataklığından çıkacağı kehanetinin hiçbir doğru tarafı da yoktur.
Daha sonra bu doktrinin ne kadar yanlış olduğunu enine boyuna detaylarla göstermemiz gerekecek. Kapitalizmin, sosyalizmin herhangi bir biçimine doğru gelişmesini sağlayan içkin bir eğilim taşımadığını göstermek için şu anda sadece Marksistlerin sosyalizm dediği bu ucube, çirkin şeyden kendimizi kurtarmalıyız. Kapitalizm ne bu ne şu sosyalizm biçimine doğru gelişmez. Bunu göstermek için bazı soruları cevaplamalıyız.
O halde şu soruyu soralım: Toplumun, Marksistlerin resmettiği gibi olduğu doğru mudur? Toplumun daha fazla gelişmesi veya gelişmesi gerektiği veyahut muhtemelen bile olsa gelişebileceği doğru mudur? Kapitalistlerin sonunda tek bir devasa kapitalist kalana kadar birbirlerini yiyip bitireceği doğru mudur? Doğru mudur? yada sadece bir kapitalist mi olmalıdır? Orta sınıfların kaybolduğu, proleterleşmenin istisnasız hızla arttığı ve bu sürecin sonunun öngörülebileceği doğru mudur? İşsizliğin gittikçe daha kötü hale geldiği ve bu nedenle bu tür koşulların var olmaya devam edemeyeceği doğru mudur? Dışlanmış olanın üzerinde ruhsal bir etki mi vardır ki böylelikle, doğal bir ihtiyaçla ayağa kalkması, isyan etmesi, devrimciye dönüşmesi gereksin? Son olarak, krizlerin giderek daha kapsayıcı ve yıkıcı hale dönüştüğü doğru mudur? Kapitalizmin üretken kapasitesi kendisini aşacak mıdır ve bu yüzden de sözde sosyalizme mi dönüşecektir?
Tüm bunlar doğru mudur? Tüm bu uyarı, tehdit, kehanet ve karmaşık gözlemler hususunda gerçekten durum nedir?
Şimdi sormamız gereken sorular bunlar ve biz de, bizler, yani anarşistler başından beri, Marksizm var olduğundan beri hep bunları sorduk. Marksizm var olmadan çok önce gerçek sosyalizm, özellikle en büyük sosyalist Pierre Joseph Proudhon’un sosyalizmi vardı ve sonradan Marksizm ile gölgede bırakıldı, fakat bizler onu hayata döndürüyoruz. Bunlar bizim sorularımızdır ve bu sorular, çok farklı bir perspektiften, revizyonistlerin de yönelttiği sorulardır.

Marksizm’i tanımlarken orada burada temas ettiğimiz bu soruları cevaplandırıp kapitalizmin şu ana kadar özellikle Marksizm’in zaman-ideolojik [zeit-ideological –çn-] basitleştirmesi ve diyalektik karikatürü ile birlikte – Komünist Manifesto’nun ve Kapital’in ortaya çıkışından beri – izlediği yolu ve koşullarımızın gerçek resmini karşılaştırdıktan sonra bizim sosyalizmimizin ve sosyalizme giden yolumuzun ne olduğunu söylemeye artık geçebiliriz. Sosyalizm – bunun derhal söylenmesine izin verin ve Marksistler kendi aptal ilerleme teorilerinin sis bulutları havada kaldığı müddetçe bunu duymalıdır – kendi olasılığı için herhangi bir teknoloji biçimine ve ihtiyaçların tatminine bel bağlamaz. Yeterince insan isterse sosyalizm her zaman mümkündür. Fakat o, mevcut teknoloji seviyesine, sosyalizmi başlatan insan sayısına ve bu insanların geçmişten tevarüs ettikleri veya katkıda bulundukları araçlara bağlı olarak – hiçbir şey yoktan var olmaz – her zaman farklı görünecek, farklı başlayacak ve farklı ilerleyecektir. Buna göre, yukarıda da söylendiği üzere, burada ne bir ideal tanımı ne de bir Ütopya tasviri verilecektir. Öncelikle, koşullarımızı ve ruhsal mizacımızı daha açık bir biçimde incelemeliyiz. Ancak ondan sonra ne tür bir sosyalizme çağrıldığımızı, ne tür insana konuştuğumuzu söyleyebiliriz. Sosyalizm, hey siz Marksistler, her zaman ve herhangi bir teknoloji türü ile mümkündür. Doğru insanlar için her zaman çok ilkel teknoloji ile bile mümkündür. Öte yandan müthiş gelişmiş bir makine teknolojisi ile bile sosyalizm yanlış grup için her zaman imkânsızdır. Sosyalizmi getirmesi gereken hiçbir gelişme bilmiyoruz. Doğa yasası gereği bu tür bir zorunluluk hiç bilmiyoruz. Şimdi bu yüzden, Marksizm kadar çiçeklenmiş bizim zamanlarımızın ve bizim kapitalizmimizin asla sizin söylediğiniz gibi olmadığını göstereceğiz. Kapitalizm ille de sosyalizme dönüşmez. Yok olmak zorunda değildir. Sosyalizm ille de gelecek değildir, Marksizm’in kapital-devlet-proleterya-sosyalizmi de gelmek zorunda değildir ve bu o kadar da kötü değildir. İşin aslı, hiçbir sosyalizm gelmeli değildir – ki bu şimdi gösterilecektir.
Gerçi sosyalizm gelebilir ve gelmelidir – eğer biz onu istersek, eğer biz onu yaratırsak – ki bu da gösterilecektir.
Çev: Nesrin Aytekin

https://itaatsiz.org/?p=5519
submitted by karanotlar to u/karanotlar [link] [comments]


2020.02.29 04:41 TaoQingHsu Erkekleri evliliğe iten şey kişisel sorumlulukları değil, erotik arzularıdır.

Çoğunlukla erkekleri evliliğe iten şey kişisel sorumlulukları değil, erotik arzularıdır. Asya'da bu, ebeveynlerinin bile sorumluluğundadır. Çünkü ebeveynleri oğullarının ailenin nüfusunu arttırmasını, özellikle de bir erkek çocuğu olmasını istiyor, böylece büyük ailenin çıkarlarını miras alabiliyorlar.
Böyle bir önyargı altında, adam kişisel erotik arzu ile bağlanır ve karısı tarafından yönlendirilir ve döndürülür. Dişi, adamı kontrol etmek ve bu koşullar altında hayatta kalmak için avantajını nasıl kullanacağını bilir. Böylece insan için şekilsiz hapishane olarak oluşturulur.
Ne yazık ki, birçok insan büyük ailenin sorumluluklarını ve oluşturulan yükümlülüklerini taşımak istemiyor, ancak büyük ailenin çıkarlarından yararlanmak istiyor. Yani, bir sorun buluyoruz. Ailede, erotik arzu ve servet için açgözlülük karı kocada var.
Read more…
https://turkey-bvlwu.blogspot.com/2020/02/kars-bir-hapishaneden-daha-fazlasdr.html
English: Chapter 23: Wife is more than a prison
submitted by TaoQingHsu to u/TaoQingHsu [link] [comments]


2019.03.16 17:23 fragmanlife 20 mart 2019 tv dizileri ve tanitim ozetleri carsamba

20 mart 2019 tv dizileri ve tanitim ozetleri carsamba Çocuklar Duymasın 73.Bölüm Fragmanı sesli 20 mart çarşamba Çocuklar Duymasın 73.Bölüm tanıtımı izle Çocuklar Duymasın Son Bölüm Fragmanı kanald
Çocuklar Duymasın 72.Bölüm özeti
Gece ile buluşmaya giden Meltem, hayatı boyunca unutamayacağı kötü bir olay yaşar. Bunun üzerine eve çok kötü bir durumda gelen Meltem, başta Haluk olmak üzere hayatındaki herkesle arasına mesafe koyar, hiç kimseyle konuşmaz. Meltem ve Gece arasında geçen konuşma büyük bir merak konusudur.
Haluk, Meltem’deki garipliği fark edip konuşmaya çalışınca, hiç beklemediği bir tepki ile karşı karşıya kalır. Meltem, Haluk’tan boşanmak istediğini ve artık onu sevmediğini söyler. Defalarca boşanma aşamasına gelen ama aralarındaki büyük aşk sayesinde evlilikleri yıkılmayan Haluk ve Meltem, bu sefer dönülmez bir yola girmiştir. Haluk’a karşı aşkının bittiğini söyleyen Meltem gemileri yakmıştır artık geri adım atmaz. Taş Fırın Haluk da kendisini sevmeyen biriyle daha fazla evli kalmak istemediği için boşanma konusunda Meltem’le aynı fikirde olur.
Sen Anlat Karadeniz 45.Bölüm Fragmanı sesli 20 mart çarşamba Sen Anlat Karadeniz 45.Bölüm tanıtımı izle Sen Anlat Karadeniz Son Bölüm Fragmanı atv
Sen Anlat Karadeniz 44.Bölüm özeti
Vicdanı olan herkes, bir şekilde yükünden kurtulabilmenin yolunu arıyor Tahir içinde büyüdüğü ailenin gerçek ailesi olmadığını öğrenir. Anne babasının katili Fikretle yüzleşen Tahir için esas katil, bu günaha ortak olan Saniyedir. Elindeki kozlarla Vedatı köşeye sıkıştıran Fikret, Tahirin aklanmasını sağlar. Tahir ve Nefes konağa geri dönerken Vedat için yenilgiyi kabul etmek imkansızdır. Fikret, Tahiri korumak için öz oğlu Vedatı öldürür. Vedatın mezarını kazan Tahir onunla birlikte tüm günahları da toprağa gömer.
Diriliş Ertuğrul 140.Bölüm Fragmanı sesli 20 mart çarşamba Diriliş Ertuğrul 140.Bölüm tanıtımı izle Diriliş Ertuğrul Son Bölüm Fragmanı trt1
Diriliş Ertuğrul 139.Bölüm özeti
Alıncak’ın karşısına çıkan Ertuğrul Bey, Sultan Keykavus’u ona teslim edeceğini söyleyerek ağabeyi Gündoğdu’nun effedilmesini ve altınların izini sürmeyi bırakmasını istemişti. Olası bir başarısızlıkta Hülagü Han’ın gazabından korkan Komutan Alıncak, bu şartları kabul etmiş gibi gözükmüştü. Ertuğrul beyin işaret ettiği yerden Sultan Keykavus’u almaya giden Moğollar’ı bir sürpriz beklemekteydi…
Olayları dışarıdan izleyen Dragos, eski sultanı tanımış ve onu kaçırmak için moğol askerlerini öldürmüştü. Moğollar’a yardıma gelen Beybolat ve askerleri Dragos’un adamlarıyla uğraşırken Turgut, Bamsı ve Alpler Sultan Keykavus’u kaçırmış Beybolat’ın baş alpı Yınal’ı ve Komutan Alıncak’ın baş nökeri Subutay’ı öldürmüştü.
Tüm bu olaylar sırasında Ertuğrul Bey ve alpları Söğüt’e çıkarma yapmış ve uç beyliğinin merkezini geri almıştı. Ertuğrul Bey ve Dragos cephesinde bunlar yaşanırken gönülsüzce af beratı vermek zorunda kalan ve altınların peşini bırakacağına dair Ertuğrul Beye söz veren Alıncak, Beybolat’la başbaşa vererek başka bir plan yapmıştı. Af beratının Gündoğdu’ya ulaşmaması için bu beratı babasına götüren Süleyman’a tuzak kurulmuştu. Beybolat’ın adamları tarafından mağaraya götürülen Süleyman’ın durumu endişe vericiydi…
Acaba Süleyman konuşacak mı? Söğüt’ü ve uç beyliğini yitirmesinin yanında en yakın adamı Yınal’ı kaybeden Beybolat’ın yeni oyunu ne olacak? Ertuğrul ve Alıncak arasında kendilerine bir yol çizmeye çalışan Dragos ve adamları elde ettikleri sandıktan ne öğrenecek? Uç beyliğini kaybettikleri için çok üzülen Sırma ve İlbilge nasıl bir yol izleyecek? Tüm bu soruların cevabı ve daha fazlası 139.bölümde Diriliş Ertuğrul’da!
Kuzgun 6.Bölüm Fragmanı sesli 20 mart çarşamba Kuzgun 6.Bölüm tanıtımı izle Kuzgun Son Bölüm Fragmanı star tv
Kuzgun 5.Bölüm özeti
Bora, Kuzgun ve Meryem’e tuzak kuruyor!
Bora’nın, babasını Kuzgun’un vurduğunu öğrendiği an, Kuzgun ile Bora arasındaki büyük savaşın da başladığı andır aynı zamanda. Artık hiç kimse güvende değildir. Bora, ilk hamlesini yapar ve alttan alta Kuzgun’u, avukatı olmayı kabul eden Dila’nın önüne atar. Kuzgun, Bora’nın planını sezer ve büyük bir kumar oynamaya karar verir. Bu kumarın bir ucunda özgürlüğü, diğer ucunda hapishane durmaktadır. Rıfat’la ortak iş yapmak için harekete geçen Bora’ya karşılık Kuzgun, Rıfat’a Bora’yı kontrol altında tutmasını sağlayabilecek bıçak sırtı birteklifte bulunur. Bora, Kuzgun’a karşı savaşını şiddetlendirir ve hem Meryem’e hem de Kuzgun’a büyük bir tuzak kurar. Meryem’i oyuna getirip alıkoyan Bora, onun hayatını da Kuzgun’un vereceği çok kritik bir karara bırakır. Ancak Kuzgun’un, Bora’nın bu acımasız planından haberi yoktur ve Meryem artık ölümle yüz yüzedir. Öte yandan Dila, Kuzgun’un katil olmasını öğrenmesiyle sarsılmış, öğrendiklerini Rıfat’a doğrulatmış ve adalet ile Kuzgun arasında çok zor bir tercihle karşı karşı kalmıştır. Ve şimdi, hem Kuzgun’un hem de Dila’nın alacağı kararlar, atacağı adımlar herkesin hayatını derinden etkileyecek ve bu büyük savaşın seyrini değiştirecektir.
fragmantv Yasak Elma Fragman Bir Zamanlar Çukurova Fragman Kuruluş Osman Fragman Hercai Fragman Mucize Doktor Fragman Çukur Fragman Kuzey Yıldızı Fragman Yeni Fragmanlar YuregininSesi Benim Adım Melek Fragman Arka Sokaklar Fragman Sefirin Kızı Fragman Eşkıya Dünyaya Hükümdar Olmaz Fragman Baraj Fragman Ramo Fragman Doğduğun Ev Kaderindir Fragman Zümrüdüanka Fragman Kefaret Fragman Survivor Fragman Masumlar Apartmanı Fragman Sen Çal Kapımı Fragman Sadakatsiz Fragman Arıza Fragman Kırmızı Oda Fragman
submitted by fragmanlife to u/fragmanlife [link] [comments]


2014.03.19 15:34 afrodude Türkiye siyaseti ve seçimler hakkındaki öngörüleriniz

Merhaba arkadaşlar,
Yaklaşan yerel seçimler ve seneye olacak genel seçimlerle ilgili tahminlerinizi, görüşlerinizi merak ediyorum. Malum yolsuzluk skandalı, kasetler, protestolar derken gergin bir siyasi atmosfer oluştu.
Normalde sanal ortamlarda politika konuşmak huyum değildir ama buradaki kullanıcı profili nedeniyle bir denemek istedim. Çünkü aramızdaki kullanıcıların çoğu farklı şehir ve ülkelerde yaşıyor. Kültür ve eğitim seviyesi bakımından da iyi bir durumda olduğumuzu varsayıyorum, bu da tartışmanın kalitesini bir hayli arttıracaktır.
Sizden tek ricam var, o da herkesin olabildiğince saygılı ve objektif bir şekilde fikirlerini beyan etmesidir.
Konu hakkındaki düşüncelerim:
Bence yerel seçimlerden hemen önce büyük bir skandal patlak verecek. Bu 25 Mart'ta ortaya çıkması beklenen kaset de olabilir, AKP'nin oylarını kaybetmesine neden olacak başka herhangi bir olay da olabilir.
İstanbul için şu an büyük bir yarış var. Bu skandal AKP'nin popülaritesini düşürdükten sonra Mustafa Sarıgül'ün seçimleri kazanacağını düşünüyorum. Eğer Mustafa Sarıgül İBB başkanı olursa hem CHP içerisinde hem de Türkiye çapında popülaritesi baya artar. CHP başkanlığında gözünün olduğunu bildiğimiz Sarıgül (Baykal ile önceden girdiği yarışı ve partiden ihraç edilmesini hatırlayın) tekrar parti başkanlığına aday olur ve bence kazanır. Devamında ise genel seçimler geldiğinde belediye başkanlığından istifa eder, milletvekili olmak için yarışır. Bu yolla da başbakanlığı alır diye düşünüyorum.
Şimdi neden böyle düşündüğüme gelelim.
Öncelikle hepimizin bildiğini varsaydığım bir Türkiye gerçeği var, ABD Türkiye'yi kontrol etmek için hep bir takım oyunlar oynuyor.
bkz. http://tr.wikipedia.org/wiki/12_Eyl%C3%BCl_Darbesi#ABD.27nin_rol.C3.BC
R. Tayyip Erdoğan'ın AKP kurulmadan önce ABD'ye yaptığı bir çok ziyaret vardı. Siyasi yasağının olduğu dönemlerde bile ABD'de bazı siyasilerle görüştüğü yazılıyor hep. Nitekim başbakanlığı boyunca Erdoğan'ın izlediği ABD yanlısı politikalar, ABD'nin Erdoğan'ın seçilmesini sağladığı tezini destekliyor. Veya seçilmesini sağladı demeyelim de, zaten popüler olan AKP'nin bir sorun olmadan başa gelmesini ve uzun süre de orada kalmasını sağladı.
Suriye olaylarında ABD'nin sözünden çıkan ve islamcı bir politika izleyen, kendini gücün etkisine kaptıran Erdoğan, ABD ile zaten arası limoniyken işleri daha da kötü bir hale soktu.
ABD'nin diğer Orta Doğu ve müslüman ülkelerine "ılımlı islam"ıyla örnek olmasını istediği Erdoğan'ın(BOP Eşbaşkanı :) ) olması gerektiğinden daha islamcı davranması ABD'nin hoşuna gitmedi. Birçok şey birikti ve ABD en sonunda Erdoğan'ı gözden çıkardı.
Direk ABD'nin adamı olan Fetullah Gülen ile de bu yolla arası açılmış oldu Erdoğan'ın. Erdoğan da mitinglerinde sürekli cemaat ve bir takım dış güçleri hedef gösterdi. Özellikle dışarıdan birilerinin onu indirmek istediğini ima etti her fırsatta. Ki bu konuda haklıydı da. Cemaat da bunun gerçekleşmesi için kasetleri ortaya çıkardı, yolsuzluk davalarını açtı.
CHP tarafından olaylara bakacak olursak da Kemal Kılıçdaroğlu'nun ABD'ye yakın durduğunu düşünüyorum. Sarıgül'ün partiye alınması ABD'nin fikri olabilir. Kılıçdaroğlu zaten Aralık ayının başında ABD'yi ziyaret edip Obama ile görüştü, daha sonra yolsuzluk operasyonunun hemen ardından Ankara'da ABD Büyükelçisi ile görüştü. Hatta ABD ziyaretinde cemaatten isimlerle görüştüğünü kabul etmişti. Bu işte bir bit yeniğinin olduğunu düşünebiliriz. Mustafa Sarıgül'ün de tabii son senelerde düzenli olarak yaptığı ABD ziyaretlerini unutmayalım. Sadece bir ilçe belediye başkanı olarak Obama ile görüşeceği yazılmıştı, daha doğrusu bir röportajında böyle söylemişti Sarıgül. Yani herkesin ABD ile bir takım ilişkisi var.
ABD'nin istediği gibi bir Türkiye AKP'nin ilk iki döneminde vardı ama Erdoğan'ın kontrolden çıkması işleri zora soktu. Kılıçdaroğlu ise Suriye'de Beşar Esad'ı destekliyor (radikal islamcı grupları desteklemekten iyi. ABD'nin amacı Suriye'de rejim değişikliği değil, sadece Esad'ın güç kaybetmesi). Zaten laiklik yanlısı bir politikacının böyle bir yol izlemesi gerekirdi. Ayriyetten CHP'nin daha Batı yanlısı olduğunu düşünürsek ABD politikaları için daha elverişli. Sorun şu ki halkın CHP ile çok problemi var.
CHP'ye şu an oy veren kesim ya Kemalist ya da AKP'den kurtulalım da kim başa gelirse gelsin diyenler. Bu durumda CHP'nin ihtiyacı olan şey tam Sarıgül gibi popüler bir isim. Farkındaysanız Sarıgül her kesme yaranmayı başarıyor. Solcu isimler arasından sağdan da oy alabilecek tek kişi diyebiliriz. Sırrı Süreyya Önder ne demişti “ ‘Rabbim, Bismillah ve Atatürk’ kelimelerini kullanmadan 15 dakika benimle tartışabilsin adaylıktan çekilirim". Sarıgül halk için önemli olan bu iki kavramı da sahiplenerek siyaset yapıyor. Bu sayede de Şişli'yi yıllardır elinde tuttu, halk tarafından sevildi.
Şayet Mustafa Sarıgül bu yerel seçimlerden galip ayrılırsa bu böyle Başbakanlık makamına kadar diye düşünüyorum. Kemal Kılıçdaroğlu'nun geleceği hakkında pek bir fikrim yok. Abdullah Gül ise son zamanlarındaki açıklamalarında hep dikkatli davrandı, Erdoğan gibi sert ifadeler kullanmadı. Makamını tutmak istediğinden olabilir.
Erdoğan tehlikede olduğunu bildiğinden şu an elinden geldiğince agresif bir politika izliyor, zaten önümüzdeki seçimlerden galip ayrılırsa Türkiye'nin başkanlık sistemine geçeceğine kesin gözüyle bakabiliriz.
AKP'nin kendi iç tüzüğü Erdoğan'ın bir sonraki dönem Başbakan olmasını engelliyor ama bunun kaldırabileceği zaten AKP'li önemli isimler tarafından söylendi. Erdoğan da Cumhurbaşkanlığı makamını istemiyor çünkü Cumhurbaşkanlığı etkisiz ve biraz göstermelik bir makam. Erdoğan gibi gücü seven bir lider için yetersiz kalır.
Gözlemlerim bu kadar. Lütfen yanlışım olduğu konularda beni düzeltin.
Şu linkleri de okursanız bazı konularda nasıl fikir edindiğimi anlamış olursunuz:
https://eksisozluk.com/bir-abd-projesi-olarak-akp--2150637
https://eksisozluk.com/turkiyede-olan-biteni-onceden-bilen-kahinler--3801129
http://www.68dayanisma.org/index.php?option=com_content&view=article&id=296:akp-nasuruldu&catid=22:danlar&Itemid=29
http://www.turksolu.com.t285/ozsoy285.htm
submitted by afrodude to Turkey [link] [comments]